Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. I SA/Gl 68/04 odrzucił skargę Janinę P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, iż w dniu 16.02.2004 r. wpłynęła do Sądu, złożona w imieniu Janiny P. i za pośrednictwem organu odwoławczego skarga na powyższą decyzję. Skargę sporządził i podpisał radca prawny. Pismem z dnia 26.02.2004 r. autor skargi został wezwany przez Sąd do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi w postaci: uiszczenia wpisu sądowego oraz złożenia pełnomocnictwa. Wezwanie to adresat otrzymał w dniu 2.03.2004 r., zatem termin zawartego polecenia upływał 9 marca 2000 r. W wezwaniu zawarte zostało jednocześnie pouczenie o skutkach nieusunięcia braków formalnych. Wpis w wysokości 400 zł został uregulowany w terminie, natomiast brakujące pełnomocnictwo zostało wysłane do Sądu w dniu 10 marca 2004 r., co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie dołączonej do akt sprawy.
Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 37 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nie dołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 par. 1 powyższej ustawy.
Skoro jednakże brak ten został uzupełniony z jednodniowym opóźnieniem, a jednocześnie nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku, to należało zdaniem Sądu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 wyżej wskazanej ustawy odrzucić skargę.
Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną w imieniu skarżącej złożył radca prawny Wojciech S. i zarzucając w petitum naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na: przyjęciu niewłaściwej daty odbioru pisma i bezzasadnym wezwaniu do usunięcia braków formalnych złożonej skargi, domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż przy doręczeniu wezwania Sądu doszło do zasadniczych nieprawidłowości naruszających dyspozycje art. 77 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie doszło do nieprawidłowej korekty daty odbioru wezwania przez pracowników poczty i to bez wiedzy zainteresowanych, gdyż przyjęto datę odbioru 2.03. zamiast 3.03.
Nadto wskazano, iż nie istniały podstawy prawne wezwania do uzupełnienia braku w postaci złożenia pełnomocnictwa, gdyż w aktach sprawy takowe się znajdowało i nie było kwestionowane przez Izbę Skarbową w K. Zresztą jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego pełnomocnik ustanowiony przez stronę w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 32 Kpa korzysta z przyznanego mu umocowania do działania w imieniu strony w tej samej sprawie także w postępowaniu przed naczelnym Sądem administracyjnym.
Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie uczestniczył w rozprawie sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Nadto trzeba podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania /art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.
Przy czym w myśl art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym postanowieniem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Strona skarżąca co prawda nie powołała powyższego przepisu, skoro jednakże postawiła w petitum skargi kasacyjnej postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to można przyjąć, że wskazała na podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże należy zauważyć, iż w petitum nie wskazała żadnego konkretnego przepisu procesowego, a jedynie ograniczyła się do twierdzeń typu: przyjęcie niewłaściwej daty odbioru pisma, czy też bezzasadnym wezwaniu do usunięcia braków formalnych złożonej skargi. Taki sposób sformułowania podstawy kasacyjnej uniemożliwia Sądowi II instancji ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skoro strona skarżąca w ogóle nie wskazuje, jakie jej zdaniem przepisy zostały naruszone.
Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca co do pierwszego twierdzenia, podnosi że przy doręczaniu wezwania doszło do zasadniczych nieprawidłowości naruszających dyspozycje art. 77 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskutek czego skarżąca została pozbawiona prawa do sądu, jednakże w ogóle nie kwestionuje prawidłowości zastosowania przez Sąd i instancji przepisu art. 58 par. 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowił podstawę do odrzucenia skargi.
Natomiast co do drugiego twierdzenia strona skarżąca powołuje się na dwa orzeczenia Sądu Najwyższego, które jak sama potwierdza dotyczyły innego stanu prawnego, jednakże zauważa że przepis art. 34 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma identyczne brzmienie. W tym miejscu trzeba zauważyć, iż przepis ten jedynie stanowi, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Zatem w niniejszej sprawie nie można zarzucić, że przepis ten został naruszony. Zresztą strona skarżąca nie wskazuje na czym to naruszenie miałoby polegać.
Poza tym należy zauważyć, iż oprócz powołanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu art. 37 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, także przepis art. 46 par. 3 omawianej ustawy przewiduje, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
Wreszcie trzeba podkreślić, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, iż nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że pełnomocnictwo zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym i pełnomocnik nie dysponuje drugim egzemplarzem pełnomocnictwa, W takiej sytuacji obowiązkiem pełnomocnika jest sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych.
Mając na względzie przytoczone okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oddalił skargę kasacyjną.