Postanowienie NSA z 5 maja 2005 r., FSK 1677/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Wiesławy C.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 2587/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Krystyna Nowak (spr.), Danuta Małysz
Janusz Bielski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Wiesławy C. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 4 lipca 2001 r. (...) w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 14 kwietnia 2004 r. I SA/Wr 2587/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Wiesławy C. na decyzję Izby Skarbowej w O. z 4 lipca 2001 r. (...) w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że przedmiotem sporu miedzy podatniczką a organami podatkowymi było zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów opłat leasingowych z tytułu korzystania z urządzeń stacji diagnostyki i kontroli pojazdów w T. Umowy leasingu urządzeń: do kontroli świateł, do kontroli geometrii kół, miernika poziomu hałasu, WN-40, BHE-5C zawarte były z Europejskim Funduszem Leasingowyn w W. W ocenie organów podatkowych obu instancji spłaty opłat leasingowych zawierały w sobie spłatę wartości poszczególnych urządzeń; nie był to leasing operacyjny jak twierdziły strony, a leasing kapitałowy. Głównym celem zawartych umów był zamiar obejścia przepisów podatkowych poprzez zaliczenie wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w okresie niewspółmiernym do czasu ekonomicznego zużycia leasingowanych urządzeń /10% i 20%/. Suma czynszów leasingowych znacznie przekraczała wartość netto urządzeń wynikającą z zawartych umów. O tym, że rzeczywistym zamiarem stron był leasing kapitałowy świadczyła okoliczność, że po zakończeniu okresu trwania poszczególnych umów urządzenia nie zostały zwrócone leasingodawcy, a nabyte przez męża podatniczki /nie prowadzącego własnej działalności gospodarczej/ na podstawie rachunków uproszczonych za kwoty odpowiadające wysokości depozytów gwarancyjnych stanowiących zabezpieczenie uprzednich umów leasingowych zawartych przez Wiesławę C. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:

• okolicznością bezsporną było, iż zawarte umowy, których sprawa dotyczyła spełniały wszystkie formalne wymogi leasingu operacyjnego,
• prawo swobody zawierania umów nie mogło jednak zmierzać do ukrycia rzeczywistej czynności prawnej,
• depozytywny charakter umów cywilnoprawnych nie może być wykorzystywany do uchylania się od obowiązku podatkowego albo zmniejszenia jego rozmiarów,
• dopuszczalne było badanie i ocena przez organy podatkowe charakteru umów i rzeczywistego zamiaru stron pod katem ustalenia czy celem był leasing operacyjny czy finansowy i czy zawarcie umowy w rzeczywistości nie było obejściem prawa podatkowego,
• ocena całokształtu zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych dotyczących zarówno realizacji zawartych przez podatniczkę poszczególnych umów leasingu urządzeń do diagnostyki i kontroli pojazdów mechanicznych jak i okoliczności zaistniałych po formalnym zakończeniu umów wskazywała, że wszystkie te umowy nie mogły być uznane za umowy leasingu operacyjnego, a tym samym skarżąca nie była uprawniona do skorzystania z prawa do zaliczenia poniesionych wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Wiesława C. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając:

1. naruszenie przepisów art. 121 par. 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich niewłaściwą interpretację,
2. sporne orzeczenie naruszało także art. 65 par. 2 w zw. z art. 74 i 709 Kodeksu cywilnego oraz par. 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu najmu lub dzierżawy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje

Skarga kasacyjna - w postępowaniu sądowoadministracyjnym - jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym.

Z tej przyczyny do jej sporządzenia uprawnione są wyłącznie osoby posiadające wykształcenie prawnicze i określone kwalifikacje zawodowe - vide art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu... skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym do pisma w postępowania sądowym o r a z zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchybienia lub zmiany. Wymienione wymagania są niezbędnymi elementami skargi kasacyjnej, których braku Sąd we własnym zakresie nie mógł usunąć, będąc związany /art. 183 par. 1 Prawa/ granicami skargi kasacyjnej.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna Wiesławy C. nie wskazywała czy wyrok został zaskarżony w całości czy w części a wniosek o jego uchylenie nie zawierał oznaczenia zakresu żądanego rozstrzygnięcia.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.