Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2004 r. I SA/Łd 578/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Artura C. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P., w której utrzymano w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w T. z dnia 21 grudnia 2002 r. odmawiające uchylenia decyzji wymiarowych określających zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za luty, marzec i listopad 1998 r. po wznowieniu postępowania.
Organy podatkowe uznały, że argumenty przedstawione we wniosku podatnika nie stanowiły przesłanek powodujących uchylenie decyzji określonych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest przesłanką uchylenia decyzji w przedmiocie podatku VAT wydanie decyzji w przedmiocie podatku dochodowego obejmującego między innymi tożsamy okres. Inna ocena materiału dowodowego /przyjęcie niższej marży do szacowania podstawy opodatkowania/ nie jest przesłanką uchylenia decyzji w trybie art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Poza tym w dniu wydania decyzji w podatku VAT organowi znane były wszystkie okoliczności i dowody, na które powołał się Urząd Skarbowy w R. wydając decyzję w przedmiocie podatku dochodowego. Nie uznał także za podstawę wznowienia postępowania okoliczności, że decyzje za poszczególne miesiące 1998 r. zostały wcześniej uchylone w trybie wznowienia postępowania. Wreszcie podniesiono, iż powoływanie się przez podatnika na uchwałę Sądu Najwyższego nie jest podstawą wznowienia postępowania, gdyż nie mieści się w katalogu przesłanek określonych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił decyzji Izby Skarbowej naruszenie art. 240 par. 1 pkt 5 i 7, art. 187 par. 1, art. 210 par. 1 i art. 247 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie istotnej części materiału dowodowego, bez wskazania przyczyn podważenia jego wiarygodności oraz nie zbadanie w sposób łączny i kompleksowy wszystkich istotnych okoliczności dla podatku VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wyraził pogląd, że brak było podstaw do wznowienia postępowania. Ani wyrok Sądu Najwyższego stanowiący interpretacje przepisów prawa, ani decyzja w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych nie stanowi nowej okoliczności faktycznej będącej źródłem informacji o faktach.
Powyższy wyrok w całości zaskarżył Artur C. zarzucając naruszenie art. 240 par. 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej polegającą na uznaniu, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy okoliczności, w oparciu o które Urząd Skarbowy w T. wydał zaskarżoną decyzję okazały się nieprawdziwe.
W oparciu o powyższe zarzut autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu podkreślono, że doszło do paradoksalnej sytuacji, kiedy z prawomocnej decyzji dotyczącej podatku dochodowego wynika, iż podatnik miał inny obrót niż przyjmuje to Urząd Skarbowy w T. dla potrzeb podatku od towarów i usług. Całe postępowanie w tej sprawie było prowadzone w zasadzie poza podatnikiem i to w sytuacji, gdy podatnik zaprzestał już prowadzenia działalności gospodarczej. Działania Urzędu Skarbowego w T. określić należałoby wręcz jako podstępne. Składając wniosek o wznowienie postępowania podatnik miał pełne ku temu podstawy wynikające z art. 240 par. 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Decyzja administracyjna wydana przez Urząd Skarbowy w R., a dotycząca podatku dochodowego nie jest sama w sobie okolicznością faktyczną, niemniej jednak stwierdza stan faktyczny.
Na rozprawie dniu 13 kwietnia 2005 r. skarżący podtrzymał skargę kasacyjna i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego /art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na naruszeniu art. 240 par. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, które należy odczytać jako naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię.
Przepisy dotyczące wznowienia postępowania należą do nadzwyczajnych trybów postępowania. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji podatkowych określoną w art. 128 Ordynacji podatkowej wykładnia tych przepisów musi być ścisła i nie może mieć charakteru rozszerzającego. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest postępowaniem, którego celem jest stworzenie możliwości prawnej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadł, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa /W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 230/.
Przesłanki pozytywne do wznowienia postępowania ustanawia art. 240 Ordynacji podatkowej Pierwsza przesłanka to dopuszczalność wznowienia postępowania tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Druga przesłanka pozytywna to wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej wad, a w szczególności jeżeli w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną:
1/ dowody, na których postawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe /pkt 1/, 2/ wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzje /B. Adamiak, Koncepcja nadzwyczajnych trybów postępowania w postępowaniu podatkowym, [w:] Księdze Jubileuszowej Profesora Marka Mazurkiewicza, Wrocław 2001, s. 193/.
Przy braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku nie ma podstaw do uznania, że dowody, w tym protokół kontroli Urzędu Skarbowego z R., okazały się fałszywe.
Również nowa decyzja Urzędu Skarbowego w R. z dnia 18 września 2002 r. (...) umarzająca postępowanie w przedmiocie określenia straty Arturowi C. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. nie może stanowić skutecznej postawy do wznowienia postępowania. Ww. decyzja oparta została na treści art. 208 par. 1 Ordynacji podatkowej, bowiem podatnik nie korzystał z ulg podatkowych w latach następnych, tzn. nie odpisywał powstałej straty. A zatem nie spełnił jednego z warunków określonych w art. 24 Ordynacji podatkowej. Poza tym zastosowanie innej metody szacowania przychodu w uzasadnieniu wspomnianej decyzji niż to uczył Urząd Skarbowy w T. w decyzjach dotyczących podatku od towarów i usług nie może być okolicznością, która mogłaby efektywnie podważyć dokonane ustalenia. W tym wypadku decyzja dotycząca podatku dochodowego podatnika nie miała wpływu na decyzje dotyczące określenia wysokości podatku od towarów i usług.
Reasumując dotychczasowe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 204 pkt 1 cyt. ustawy.