Wyrok NSA z 30 czerwca 2004 r., FSK 208/04

Rozpoznanie

na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "I." - Sp. z o.o. Zakład Pracy Chronionej w I.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2003 r. SA/Bd 555/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "I." - Sp. z o.o. Zakład Pracy Chronionej w I. na postanowienie Izby Skarbowej w B. z dnia 28 listopada 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę kasacyjną.

Teza

Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który miał zostać naruszony przez zaskarżone orzeczenie, bez podania w tym zakresie uzasadnienia, nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 maja 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego i Handlowego "I." Sp. z o.o. Zakład Pracy Chronionej na postanowienie Izby Skarbowej w B. z dnia 28 listopada 2002 r. (...) w przedmiocie zaliczenia należnego podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2002 r. na poczet zaległości z tytułu zajęć komorniczych. W uzasadnieniu wyroku podano m.in. iż PPUH "I." Sp. z o.o. Zakład Pracy Chronionej złożyła w dniu 27 września 2002 r. do Urzędu Skarbowego deklarację dla podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2002 r. wykazując w niej nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym w kwocie 40.228 zł wraz z wnioskiem o zwrot deklarowanej kwoty oraz o zaliczenie zwrotu na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2002 r. Z treści deklaracji za miesiąc wrzesień 2002 r. wynika kwota zadeklarowana do przypisu w wysokości 42.735 zł. Biorąc pod uwagę nadwyżkę podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2002 r. Spółka w dniu 15 października 2002 r. wpłaciła kwotę 2.507 zł. Tego samego dnia, postanowieniem (...) Urząd Skarbowy, powołując się na art. 273 par. 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa zaliczył kwotę 235.775,14 zł z kwoty należnego zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2002 r. na poczet zaległości z tytułu zajęć komorniczych.

Do dnia wydania powyższego postanowienia, do Urzędu Skarbowego wpłynęło trzynaście zajęć wierzytelności od Komornika Sądowego rewiru I przy Sądzie Rejonowym w I. W ciągu kolejnych 3 miesięcy - wpłynęło dziewięć zajęć wierzytelności przez komornika sądowego na łączną kwotę 447.558,57 zł. Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, postanowieniem z dnia 28 listopada 2002 r., na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2a w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, uchyliła zaskarżone postanowienie w całości uznając je za bezprzedmiotowe i umorzyła postępowanie w sprawie wskazując w uzasadnieniu, że zaliczenie należnego zwrotu podatku może nastąpić jedynie na poczet zaległości podatkowych, a nie w celu realizacji zajęć komorniczych.

Na powyższe postanowienie Izby Skarbowej, Spółka złożyła skargę do Sądu zarzucając, iż wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, zwłaszcza z naruszeniem art. 14a ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę, stwierdził iż postanowienie Izby Skarbowej jest zgodne z prawem. Wprawdzie w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 273 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r./, ale Urząd Skarbowy stał się dłużnikiem zajętej wierzytelności komornika sądowego w świetle przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego /Dz.U. nr 43 poz. 296/, a więc powinien zgodnie z treścią otrzymanych zajęć wierzytelności dokonywać przelewów na wskazane przez komornika konto bankowe. Zgodnie z treścią art. 902 Kpc do skutków niezastosowania się do wezwań oraz do obowiązków wynikających z zajęcia, odpowiednie zastosowanie znajduje art. 886 Kpc. Zatem dłużnik zajętej wierzytelności, który dokonał wypłaty zajętej wierzytelności /taką czynnością byłoby dokonanie zwrotu na rachunek bankowy Spółki/, odpowiada za wyrządzoną przez swoje działanie wierzycielowi szkodę.

Spółka w dniu 18 lutego 2004 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w trybie art. 101 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ skargę kasacyjną zarzucając skarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 14a ust. 6 oraz art. 21 ust. 6 ustawy o VAT. Zdaniem strony skarżącej w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym doszło do naruszenia prawa przez organy podatkowe, zwłaszcza zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe będące organami publicznymi winny stosować normy prawa publicznego w pierwszej kolejności, a zatem zastosowanie przepisów kodeksu postępowania cywilnego przez Urząd Skarbowy i Izbę Skarbową pozbawione było podstawy prawnej. Organ podatkowy winien zastosować się do wskazań Komornika jedynie wtedy, gdy w przepisach prawa podatkowego istniałyby jakiekolwiek wyjątki od zasady określonej w art. 14a ust. 6 ustawy o VAT odnoszące się do podmiotów objętych egzekucją komorniczą. W opinii Spółki, powołana wyżej ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków i szczegółowych uregulowań w sprawie i dlatego nie można w przedmiotowej sprawie zastosować przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Obowiązkiem autora skargi jest zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez są skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła skarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 14a ust. 6 oraz art. 21 ust. 6 z ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, ale w uzasadnieniu skargi odniosła się tylko do poglądu przyjętego przez organy podatkowe, nie precyzując w żaden sposób swojego stanowiska wobec zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 176, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Należy uznać, że samo wskazanie naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, bez podania w tym zakresie uzasadnienia i odniesienie całej argumentacji tylko do uzasadnień wydanych w sprawie decyzji administracyjnych jest niezgodne z art. 176 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej, ale nie jest uprawniony przez to do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie /por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2004 r., FSK 63/04/.

Z tych też względów należy uznać, że kasacja wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie i stosownie do art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.