Postanowienie NSA z 23 sierpnia 2006 r., FSK 2622/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej

Sprawa

sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku w sprawie ze skargi D. S. i T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie o podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. p o s t a n a w i a: sprostować oczywistą omyłkę sentencji wyroku w ten sposób, że użyte w punkcie drugim wyroku słowa "kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych" zastąpić słowami "kwotę 220,00 (dwieście dwadzieścia)" złotych.

Skład

Przewodniczący: Jerzy Rypina

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 września 2004 r. sygn. akt I SA/Bk/262/04

Uzasadnienie

FSK 2622/04

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając w dniu 29 listopada 2005 roku skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 września 2004 roku, sygn. akt I SA/Bk 262/04, wydanego w sprawie ze skargi D. S. i T. S., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] roku, w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie o podatek dochodowym od osób prawnych za 2000 roku, w punkcie drugim sentencji wyroku błędnie określił wysokość kwoty zasądzonej od D. S. i T. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem w tym miejscu kwotę 120,00 (sto dwadzieścia złotych) zamiast prawidłowej kwoty, to jest 220,00 (dwieście dwadzieścia złotych).

Naczelny Sąd Administracyjny wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 roku o sprostowanie oczywistej omyłki wyżej wymienionego wyroku w opisanym zakresie uznał za uzasadniony i na podstawie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uznał omyłkę jako oczywistą oraz postanowił o jej sprostowaniu.