Wyrok NSA z 10 listopada 2004 r., FSK 885/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "J." Spółki z o.o. z siedzibą w G.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 27 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Po 2307/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Aleksandra Wrzesińska-Nowacka
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi "J." Spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Izby Skarbowej w Z. Ośrodek Zamiejscowy w G. z dnia 29 czerwca 2001 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1995 r.

Sentencja

1. Oddala skargę kasacyjną.
2. Zasądza od "J." Spółki z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę Spółki "J." na decyzję Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. określającą Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 1995 r. w kwocie 926.000 zł.

Z niepodważonych w toku postępowania sądowego ustaleń faktycznych wynika, że Spółka zaliczyła - bezpodstawnie - do kosztów uzyskania przychodów wydatki inwestycyjne w kwocie 102.266,21 zł oraz rachunki dotyczące projektów na sumę 48.589 zł naruszając art. 16 ust. 1 lit. "b i c" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zaniżyła należne przychody o kwotę 666 443,88 zł wykorzystując swój związek ze Spółką "B.", która korzystała ze zwolnienia podatkowego i tracąc należną marżę - z naruszeniem art. 11 ust. 2 cyt. ustawy. Nadto utraciła przychód w kwocie 1.565.872 zł z tytułu odsetek od kwoty udostępnionej nieodpłatnie udziałowcom, naruszając art. 11 ust. 3 w związku z art. 4 i 6 tej ustawy.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa.

W skardze kasacyjnej wniesionej w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ Spółka "J." podniosła zarzut "rażącego naruszenia prawa przez obrazę art. 15 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ w związku z par. 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. 95 nr 7 poz. 34/ i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Mimo takiego określenia zakresu zaskarżenia w uzasadnieniu tej skargi odniesiono się jedynie do mającej marginalne znaczenie kwestii niektórych narzędzi, których okres używania /np. szpachla lub klucz/ są zdatne do używania przez okres dłuższy niż rok. Wydatki na takie narzędzia, "stanowiące niewątpliwie środki trwałe o wartości jednostkowej niższej niż 2000 zł, zostały przez podatnika prawidłowo zaliczone w koszty uzyskania przychodów".

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Podstawę kasacyjną /por. niepowołany w skardze art. 174 pkt 1 może stanowić naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Brak w tym przepisie kwalifikatora "rażące".

Spółka "J.", wskazując wymienione w skardze kasacyjnej naruszone jakoby przepisy nie wskazała, czy ich naruszenie było wynikiem niewłaściwego zrozumienia treści normy prawnej czy też braku związku między ustalonymi w postępowaniu podatkowym faktami a zastosowaną normą /tzw. błąd w subsumcji/. Sąd kasacyjny nie może w tym zakresie wyręczać wnoszącego skargę kasacyjną i dopasowywać zarzuty do odpowiednich hipotez norm prawnych. Co więcej - sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów prawa materialnego, lecz dokonuje kontroli ich stosowania przez organy administracji publicznej /por. art. 184 Konstytucji RP i art. 1 p.p.s.a./ W tej sytuacji należało wskazać, jaki przepis ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ obowiązującej w dacie wydania wyroku Sąd naruszył, wykonując wspomnianą wyżej kontrolę.

Co więcej - naruszenia prawa materialnego nie można wykazywać poprzez kwestionowanie przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych a na tym właśnie opiera swe zarzuty skarga kasacyjna. Są one bezskuteczne - jeżeli nie powołano się na drugą z wymienionych w art. 174, podstawę kasacyjną /naruszenie przepisów postępowania/.

W tej sytuacji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu /art. 184 p.p.s.a/.

Obowiązek zwrotu kosztów wynika z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Obejmują one wynagrodzenie radcy prawnego odpowiadające wartości przedmiotu zaskarżenia.