Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10 maja 2002 r., I SA/Lu 1113/01, wyrokiem z dnia 30 marca 2004 r., FSK 93/04, oddalił skargę kasacyjną.
W dniu 31 maja 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Izby Finansowej wpłynął wniosek Spółki Akcyjnej "Z." w Ch. o uzupełnienie wyroku z dnia 30 marca 2004 r., przez zamieszczenie orzeczenia o zasądzeniu od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wymieniony wyrok nie zawiera orzeczenia o kosztach postępowania, mimo że pełnomocnik strony w piśmie procesowym z dnia 15 marca 2004 r., złożył wniosek o ich zasądzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że odpis wyroku z dnia 30 marca 2004 r., FSK 93/04, został przesłany Spółce Akcyjnej "Z." w Ch. przesyłką poleconą nadaną w dniu 20 maja 2004 r., a zatem wniosek o uzupełnienie wyroku został niewątpliwie złożony w terminie określonym w art. 157 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 - dalej Prawo o postępowaniu/. Również przedmiot wniosku: uzupełnienie wyroku przez zamieszczenie orzeczenia o kosztach, stanowi materię objętą regulacją zawarta w art. 157 par. 1 Prawa o postępowaniu. Zachodzą zatem warunki do merytorycznego rozpoznania tego wniosku.
Pełnomocnikiem Spółki Akcyjnej "Z." w Ch. w sprawie FSK 93/04, ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. był radca prawny. Z protokołu rozprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego Izby Finansowej z dnia 30 marca 2004 r. wynika, że pełnomocnik Spółki nie uczestniczył w tej rozprawie. Pełnomocnik sporządził jedynie wspomniane pismo procesowe z dnia 15 marca 2004 r. stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną.
Stosownie do art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu., w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W rozpoznawanej sprawie warunki określone w art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu zostały spełnione, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2004 r., oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 10 maja 2002 r., uwzględniającego skargę Spółki Akcyjnej "Z." w Ch. od decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia 5 września 2001 r., (...).
Z treści przytoczonego wyżej art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu wynika, że przedmiotem przewidzianego w tym przepisie zwrotu kosztów są niezbędne koszty postępowania kasacyjnego. W myśl art. 205 par. 2 Prawa o postępowaniu, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Z uwagi na to, że zarówno w powołanym piśmie procesowym Spółki Akcyjnej "Z." z dnia 15 marca 2004 r., jak i we wniosku o uzupełnienie wyroku strona wnosi o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego, przedmiotem dalszych rozważań będą jedynie kwestie dotyczące tej części niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
Powołany wyżej art. 205 par. 2 Prawa o postępowaniu, zaliczając do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego ich wynagrodzenie, wyraźnie zaznacza, iż nie może być ono wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Podkreślenia wymaga również, że stosownie do art. 205 par. 3 Prawa o postępowaniu, zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w par. 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne.
Wobec tego, że pełnomocnikiem Spółki Akcyjnej "Z." w Ch. był radca prawny /o czym wyżej/, odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 205 par. 2 i 3 Prawa o postępowaniu są unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./. Rozporządzenie to określa w par. 14 ust. 2 stawki minimalne wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnym. Wyczerpujący wykaz tych stawek w postępowaniu w przed sądem administracyjnym drugiej instancji zawiera par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a, b, c", rozporządzenia, który ustala konkretne stawki minimalne za konkretne czynności procesowe. Analiza par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a, b, c", wykazuje, że przepis ten przewiduje odpowiednie stawki bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym /pkt 2 lit. "a i c"/, bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej /pkt 2 lit. "b"/.
Za inne czynności radcy prawnego, podejmowane w tym stadium postępowania sądowego, przepisy par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a, b, c" nie ustalają stawek minimalnych. Oznacza to, że w wypadku owych innych czynności radcy prawnego brak będzie normatywnych podstaw do określenia niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w sposób określony w art. 205 par. 2 i 3 Prawa o postępowaniu. W rezultacie uznać należy, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, wynagrodzenie radcy prawnego za czynności, które nie zostały wymienione w par. 14 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., nie stanowi niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, o których mowa w art. 204 pkt 2 oraz w art. 205 par. 2 Prawa o postępowaniu.
Jak wskazano wyżej, pełnomocnik Spółki Akcyjnej "Z." w Ch. nie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 marca 2004 r., ani nie wykonywał żadnej z czynności wymienionych w par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a, b, c" powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Z tych powodów brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż Spółka poniosła niezbędne koszty postępowania kasacyjnego w rozumieniu art. 205 par. 2 Prawa o postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny z tych przyczyn, stosownie do art. 157 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu, oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku.