Postanowienie NSA z 16 lutego 2004 r., GSK 8/04

Rozpoznanie

w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Waldemara P.

Od orzeczenia

od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 30 maja 2003 r. I SA/Gd 274/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Waldemara P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 13 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - w charakterze pełnomocnika strony - doradcy podatkowego Wiesława G.

Teza

Stosownie do art. 35 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym "(...) może być adwokat lub radca prawny (...) a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne". Do nich należy art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 86 ze zm./ uprawniający doradcę podatkowego "do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych". W nawiązaniu do tego unormowania w art. 175 par. 3 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. również sprowadzono uprawnienia doradcy podatkowego do sporządzenia skargi kasacyjnej "w sprawach obowiązków podatkowych". W rozumieniu art. 4 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach, dotyczących m. in. podatków i powstania obowiązku podatkowego.

Tak określane uprawnienia doradcy podatkowego nie stwarzają możliwości udzielenia mu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ani do występowania w imieniu strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Nie chodzi tu bowiem o sprawę dotyczącą obowiązków podatkowych lecz o przedstawicielstwo w sprawie celnej unormowane w art. 253 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Waldemar P. udzielił radcy prawnemu Jarosławowi O. i doradcy podatkowemu Wiesławowi G. pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia w jego imieniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, który został mu doręczony 8 lipca 2003 r. Została ona podpisana przez obu pełnomocników, nadana listem poleconym 5 stycznia 2004 r. i zawierała wniosek o doręczanie pism sądowych na adres Wiesława G., a w przypadku nieuznania go jako pełnomocnika w sprawie - drugiemu pełnomocnikowi. W tej sytuacji przed rozpatrzeniem skargi kasacyjnej na rozprawie, zaistniała konieczność dokonania oceny skuteczności pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Według art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do 31 marca 2004 r., wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Wyrok objęty skargą kasacyjną spełnia wymogi art. 101 pierwszej wskazanej ustawy i dlatego zaistniała kwestia procesowa musi być oceniona w świetle przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do jej art. 35 par. 1 pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym "(...) może być adwokat lub radca prawny (...) a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne". Do nich należy art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 86 ze zm./ uprawniający doradcę podatkowego "do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych". W nawiązaniu do tego unormowania w art. 175 par. 3 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. również sprowadzono uprawnienia doradcy podatkowego do sporządzenia skargi kasacyjnej "w sprawach obowiązków podatkowych". W rozumieniu art. 4 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach, dotyczących m. in. podatków i powstania obowiązku podatkowego.

Tak określane uprawnienia doradcy podatkowego nie stwarzają możliwości udzielenia mu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ani do występowania w imieniu strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Nie chodzi tu bowiem o sprawę dotyczącą obowiązków podatkowych lecz o przedstawicielstwo w sprawie celnej unormowane w art. 253 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./.

Z faktu podpisania przez Wiesława G. skargi kasacyjnej nie wynikają żadne skutki prawne, ponieważ został spełniony określony w art. 175 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymóg jej sporządzenia przez radcę prawnego lub adwokata wskutek widniejącego na niej podpisu Jarosława O. jako pełnomocnika będącego radcą prawnym i ma ona jednolitą strukturę prawną oraz graficzną. Z udzielonego Wiesławowi G. pełnomocnictwa można natomiast wyodrębnić i należy uznać za bezskuteczne upoważnienie go do występowania w imieniu strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 w związku z art. 160 i art. 35 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.