Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 742/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. Z. O. Z. N. Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1036/11, którym oddalono skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego.
W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r. N. Z. O. Z. N. Z. M. (dalej: zakład) na podstawie art. 285 a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a) wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego na wstępie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 9 art. 131, art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE art. 177 akpt. EWG (obecnie TWUE) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
W piśmie wniesiono o:
- 1. zawieszenie postępowania i wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do ETS czy zwolnienia zawarte w rozdziale II "Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym" Tytuł IX Dyrektywy 2006/112/WE w związku z art. 131 Tytułu IX Dyrektywy 2002/112/WE naruszają zasady:
- a) powszechności podatku od wartości dodanej
- b) opodatkowania podatkiem VAT czynności zwolnionych z tego podatku na każdym stopniu obrotu,
- c) równego traktowania,
- d) zasadę neutralności
- 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi,
- 3. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ewentualnie:
- 1. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku sygn. akt
I FSK 742/12 z dnia 10 lipca 2013 r., z art. 9, art., 131 art. 132 ust. 1 pkt b, art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE, oraz poprzedzającego tj. wyroku WSA w Warszawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia – w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy,
- 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 742/12, podlega odrzuceniu.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest instytucją nadzwyczajną, mającą umożliwić realizację prawa, nadanego przez art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Zgodnie z art. 285a § 3 P.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jako orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.
Dodatkowo, w art. 285e § 1 P.p.s.a. ustawodawca określił szczególne wymogi jaki powinna spełniać skarga na niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia. Wymogi te są jej elementami konstrukcyjnymi, co oznacza, że w przypadku ich naruszenia skarga nie może podlegać sanacji, poprzez ewentualne wezwanie strony do uzupełnienia powstałych w tym zakresie braków.
Tymczasem w rozpatrywanej skardze strona nie skonkretyzowała na czym miało polegać wyrządzenie szkody wywołane poprzez wydanie ww. orzeczenia NSA, do czego stosownie do treści art. 285e §1 pkt 4 P.p.s.a. była zobowiązana. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I FNP 5/11, stwierdzając, że element konstrukcyjny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jakim jest wymieniony w art. 285e §1 pkt 4 P.p.s.a. wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, nie został ograniczony do skarg, o których mowa w art. 285a § 1 i 2 P.p.s.a. (a więc skarg dotyczących prawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych).
Brak bezpośredniego wskazania na wyrządzenie szkody w art. 285a § 3 P.p.s.a. nie może prowadzić do odmiennych wniosków, gdyż wykładnia tego przepisu wyraźnie wskazuje, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako co do zasady niedopuszczalna, podlega zaostrzonym (a nie złagodzonym) wymogom względem takiej skargi od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Na to, że wymóg wyrządzenia stronie szkody przez wydanie skarżonego orzeczenia obejmuje również skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazuje także art. 285d P.p.s.a., który jednoznacznie i bez różnicowania skarg ze względu na podstawę prawną ich składania (art. 285a § 1, 2 lub 3 P.p.s.a.), zawiera wymóg wyrządzenia stronie wydaniem orzeczenia szkody.
Stwierdzenia w tym zakresie sformułowane w skardze nie sposób uznać za skuteczne spełnienie przesłanki z art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. (brak taki może wynikać wszak nie tylko z całkowitego pominięcia tej przesłanki. Strona bowiem w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania wyroku poniosła jakąkolwiek szkodę. Jak napisał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I FNP 13/12, w rozumieniu art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. szkoda dotyczy obu jej postaci damnum emergens (szkoda rzeczywista) oraz lucrum cessans (utracone korzyści).
Nadto obowiązkiem strony jest, wskazanie, że pomiędzy skarżonym orzeczeniem, a szkodą istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Autor skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zresztą nawet nie próbuje wykazać, jak została wyrządzona szkoda w rozumieniu art. 285e §1 pkt 4 P.p.s.a. dla strony, którą reprezentuje.
Oceniając treść skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku stwierdzić należy, iż jej celem jest w istocie doprowadzenie do kolejnego, merytorycznego rozpoznania sprawy. A nie wykazanie zaistnienia szkody. W tym kontekście nie jest zasadny wniosek o zawieszenie postępowania i wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do ETS.
Niewątpliwy brak w rozpoznawanej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego elementu konstrukcyjnego w postaci braku uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, skutkuje koniecznością odrzucenia skargi, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. jako niespełniającej wymagań określonych w art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 285h § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.