Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2008r., sygn. akt I SA/Po 152/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 5 grudnia 2007r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług od stycznia do lipca 2003r.
W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że w myśl art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a.") w sytuacji, gdy pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, zostało nienależycie opłacone sąd odrzuca je bez wezwania o uiszczenie opłaty, o ile to pismo podlega opłacie stałej. Wobec tego, że pełnomocnik skarżącej, wbrew treści art. 219 § 2 P.p.s.a. uiścił wpis od skargi kasacyjnej znakami opłaty sądowej, skargę należało odrzucić.
Strona zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 w zw. z art. 219 i 221 P.p.s.a. przez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że opłacenie skargi znakami opłaty sądowej powoduje skutek w postaci jej odrzucenia. Wniesiono przy tym o uchylenie skarżonego postanowienia w całości.
Argumentując powyższe autor skargi kasacyjnej podnosił, że wpis sądowy od skargi został uiszczony w znakach opłaty sądowej wskutek omyłki pełnomocnika, który nie uwzględnił zmiany przepisów w tym zakresie. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podkreślił, że z punktu widzenia Skarbu Państwa nie jest istotne w jakiej formie stosowna opłata zostanie uiszczona, a niedopatrzenie ze strony pełnomocnika nie może powodować dla strony tak drastycznych skutków. Zaznaczono także, że po uchyleniu skarżonego postanowienia strona ponownie uiści kwotę wpisu sądowego we właściwej – przewidzianej w ustawie formie. W końcowej części uzasadnienia autor skargi kasacyjnej wyraził pogląd, że zmiana przepisów odnoszących się do sposobu uiszczania opłat sądowych zamiast upraszczać komplikuje to postępowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W art. 176 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 omawianej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym.
Po drugie – skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie konkretnych przepisów prawa z podaniem właściwych jednostek redakcyjnych (paragrafu, ustępu), które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu natomiast należy określić do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzutu uchybienia przepisom procesowym koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na tle powyższych uwag stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej nie został prawidłowo sformułowany. Pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi pierwszej instancji uchybienie art. 58 w zw. z art. 219 i art. 221 P.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że dwa z przywołanych przepisów składają się z podrzędnych jednostek redakcyjnych. W art. 58 omawianej ustawy mieszczą się bowiem cztery paragrafy, przy czym pierwszy z nich dzieli się na sześć punktów. Podobnie art. 219 P.p.s.a. zbudowany jest z dwóch paragrafów. W świetle powyższych uwag dla skuteczności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów konieczne było precyzyjne wskazanie naruszonych w ocenie strony przepisów, a zatem podanie nie tylko numerów ich artykułów, ale także podrzędnych jednostek redakcyjnych. Wobec tak ogólnego określenia podstaw kasacyjnych ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domyślać się o jaki przepis i wynikającą z niego normę prawną chodziło autorowi skargi kasacyjnej.
Niezależnie od powyższego tutejszy Sąd stwierdza, że nie jest zrozumiały zarzut naruszenia ww. przepisów wskutek wadliwej interpretacji, skoro sformułowane w ramach tychże przepisów normy prawa są jednoznaczne i w tym sensie nie wymagają wykładni. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznaje, że odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji było skutkiem omyłki pełnomocnika i nieuwzględnienia przez niego znowelizowanej treści stosownych przepisów dotyczących uiszczania opłat sądowych, a nie wadliwej wykładni tychże przepisów dokonanej przez Sąd. Tym samym autor skargi kasacyjnej de facto stwierdza prawidłowość postępowania Sądu pierwszej instancji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie w myśl art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.