Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Romana Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdzono, iż na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 4 lipca 2005 r. Roman Z. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu oraz uiszczenie wpisu sądowego. W wezwaniu, które strona odebrała 12 lipca 2005 r. wskazano, iż w wypadku nie dopełnienia powyższych czynności w terminie siedmiodniowym skarga będzie podlegać odrzuceniu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż brak w postaci uiszczenia wpisu sądowego został uzupełniony z jednodniowym opóźnieniem t.j. dopiero 20 lipca 2005 r., co stanowiło podstawę by zgodnie z dyspozycją art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. skargę strony odrzucić.
Na przedstawione rozstrzygnięcie Roman Z. wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił błędne zastosowanie art. 220 par. 3 p.p.s.a. i na tej podstawie wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż art. 220 par. 3 p.p.s.a. daje możliwość odrzucenia skargi w przypadku, kiedy wpis nie został w ogóle uiszczony. W sprawie natomiast skarga została opłacona tyle tylko, że strona nie będąc prawnikiem, błędnie obliczyła bieg siedmiodniowego terminu. Strona podniosła też zarzut niepouczenia jej o możliwości złożenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę. Sąd pierwszej instancji działając w sprzeczności z art. 220 par. 4 p.p.s.a. pouczył Romana Z. jedynie o możliwości złożenia skargi kasacyjnej czym w znacznym stopniu ograniczył mu prawo do korzystania ze środków odwoławczych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podkreślić trzeba, że interpretacja art. 220 par. 3 p.p.s.a. w oderwaniu od treści art. 220 par. 1 p.p.s.a. jest całkowicie niedopuszczalna. Dokonał tego autor skargi kasacyjnej stawiając tezę, iż odrzucenie skargi może nastąpić tylko gdy w ogóle nie została uiszczona opłata, natomiast nie dotyczy to sytuacji gdy opłata została uiszczona ale po terminie. Wskazany wniosek jest błędny, a w konsekwencji oparty na nim zarzut kasacyjny nie może zasługiwać na uwzględnienie. Art. 220 par. 1 p.p.s.a. stanowi, iż pismo pozostawia się bez rozpoznania, jeśli wnoszący nie uiścił należnej od niego opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia mu wezwania w tym zakresie. Z kolei art. 220 par. 3 p.p.s.a. przewiduje, iż wskazana sytuacja w odniesieniu do skargi, skargi kasacyjnej, skargi o wznowienie postępowania lub zażalenia, będzie skutkować ich odrzuceniem.
Nieuzasadnione są też zarzuty strony w zakresie prawidłowego pouczenia o przysługujących jej środkach odwoławczych. Art. 173 par. 1 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, iż od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie służy skarga kasacyjna. Rozwiązania tego nie podważa w niczym przytoczony przez stronę art. 220 par. 4 p.p.s.a. Przepis ten określa jedynie w jakich sytuacjach nie pobiera się wpisu od zażalenia, a nie kiedy zażalenie przysługuje. Interpretacja wymienionego przepisu prowadzi do wniosku, iż stanowi on normę prawną, która stwierdza, że jeżeli na postanowienie o odrzuceniu środka prawnego przysługuje zażalenie, to jest ono wolne od wpisu. Z powyższych rozważań należy wyprowadzić wniosek, iż skoro na podstawie art. 173 p.p.s.a. właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę jest skarga kasacyjna, to oczywistym jest, że pouczenie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie odpowiadało prawu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.