Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 556/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 grudnia 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, lipiec, sierpień i grudzień 2003 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik T.S. wniósł skargi na sześć decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 grudnia 2009 r. Jednocześnie wraz ze skargą uiścił wpis od skargi w wysokości 655 zł. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 marca 2010r., z uiszczonej przez pełnomocnika kwoty 655 zł, przeksięgowano do niniejszej sprawy kwotę 238 zł, natomiast pozostała kwota została zaksięgowana jako wpis sądowy do spraw o sygn. akt III SA/Wa 554/10 oraz III SA/Wa 555/10. Następnie przy piśmie z 24 marca 2010 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącej przesłano odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 24 marca 2010 r. o wezwaniu do uzupełnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma – wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie w wysokości 11 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Z adnotacji na znajdującym się w aktach sprawy "Potwierdzeniu odbioru" wynika, że wezwanie zostało doręczone na adres pełnomocnika strony skarżącej 30 marca 2010 r. W dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na 14 kwietnia 2010 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu uzupełnienia wpisu sądowego do sprawy o sygn. akt III SA/Wa 556/10, do którego uiszczenia pełnomocnik strony skarżącej został wezwany.
Sąd stwierdził zatem, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") oraz art. 58 § 1 pkt 3 tejże ustawy do odrzucenia skargi.
T.S. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 230 § 1 p.p.s.a. poprzez dowolne rozksięgowanie wpisu wpłaconego przez stronę, w sposób niekorzystny dla podatniczki. W oparciu o ten zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając postawiony zarzut wskazała, że Sąd bez podstawy prawnej dokonał samowolnego rozksięgowania kwoty 655 zł na poczet skarg. Przy czym uczynił to w ten sposób, iż zaksięgował za małą kwotę na poczet skargi, co skutkowało jej odrzuceniem. W przypadku wątpliwości Sąd winien zwrócić się do strony, na poczet którego wpisu od skargi zaliczyć uiszczoną kwotę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że norma prawna wyrażona w art. 220 § 3 p.p.s.a. wyraźnie określa konsekwencje nieopłacenia skargi. Zgodnie z treścią powołanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Zarządzeniem z dnia 24 marca 2010 r. Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu uzupełniającego w kwocie 11 zł. Prawidłowości tego zarządzenia strona skarżąca w ogóle nie kwestionowała we właściwym do tego terminie. Skoro zatem zarządzenie to pozostawało w obrocie prawnym, to wywoływało one określone skutki prawne. Skutkiem zaś obowiązywania tego zarządzenia był obowiązek zaistniały po stronie skarżącej do uiszczenia w określonym terminie wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia.
Zarzuty i argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej pozostaje zatem bez znaczenia. Elementem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje bowiem wyłącznie postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r. i dokonana w nim ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego. Ten zaś bezsprzecznie wskazuje, że skarżąca pomimo sądowego wezwania, stanowiącego realizację powołanego zarządzenia z dnia 24 marca 2010 r., nie uiściła wymaganego wpisu od skargi. Brak uiszczenia wpisu od skargi, zgodnie z treścią dyspozycji art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowił zatem podstawę do jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.