Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 18 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 715/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. J. Firma "M." na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z 6 stycznia 2010 r. nr... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wydanej w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1997 r. i zwrócił skarżącemu wpis sądowy od skargi.
Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. WSA stwierdził bowiem, iż skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, o co został wezwany pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano stronę o uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Skarżący uiścił wpis w wyznaczonym terminie.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi przed wezwaniem do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiło merytoryczne zbadanie skargi przez WSA. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę kasacyjną, skarżący podniósł, że wezwano go jedynie o uiszczenie wpisu, nie został zaś wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadniając skargę kasacyjną strona próbuje dowieść, że pismo z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało dołączone do przesyłki zawierającej również wezwanie do uiszczenia wpisu. Odnosząc się do tej argumentacji stwierdzić trzeba jednak, że z akt sprawy wynika, iż po pierwsze – pracownik sądu wysłał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi 24 marca 2010 r. (vide adnotacje na kartach 1 i 13 akt WSA). Z pisma tego wyraźnie wynika, że skarżący został wezwany do usunięcia wspomnianego braku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Po drugie – stanowisku skarżącego przeczy też znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej (vide karta 15 akt WSA), na którym wyraźnie, choć skrótowo, opisano rodzaj przesyłki "Wpis + braki". Doręczenie tej przesyłki poświadczyła swoim podpisem A. J. Na skuteczność tego doręczenia wskazuje również fakt, że strona wywiązała się z wezwania Sądu pierwszej instancji w zakresie wpisu od skargi i nie kwestionowała prawidłowości doręczenia tej przesyłki. Skoro z akt sądowych wynika, że sporne wezwanie znajdowało się w wysłanej do strony przesyłce, to należy przyjąć, że w ramach tej przesyłki strona otrzymała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, czego jednak nie wypełniła. Słusznie zatem w świetle cytowanego już art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. W przedstawionej sytuacji nie można zarzucić temu Sądowi, że naruszył art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Z akt sprawy wynika bowiem – jak już wyżej wskazano – że strona została wezwana o uzupełnienie braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia. Rygor ten jest zaś przewidziany w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.