Uzasadnienie
W ślad za skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 kwietnia 2014 r., I SA/Bk 88/14, w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżąca G. K. nadesłała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżącej przyznano ochronę tymczasową w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji; jej sytuacja majątkowa nie uległa przy tym zmianie, ponieważ posiada ona jedynie towary handlowe oraz samochód służący prowadzeniu działalności gospodarczej. Zajęcie wskazanych ruchomości uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności i tym samym pozbawi skarżącą środków do życia. W związku z tym ocena wyrażona w postanowieniu Sądu pierwszej instancji wstrzymującym wykonanie zaskarżonej decyzji pozostaje aktualna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarżąca trafnie zwróciła uwagę na tę okoliczność, że postanowieniem z 12 marca 2014 r. Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (k. 21 i n. akt sądowych), uznając okoliczności przytoczone przez stronę za uprawdopodobnione i zasadne w świetle przesłanek sformułowanych art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W szczególności Sąd uznał, że egzekucja znacznych kwot wynikających z zaskarżonych przez skarżącą decyzji (w sprawach I SA/Bk 85-88/14) spowoduje zajęcie majątku wykorzystywanego przez skarżącą w prowadzonej działalności i w rezultacie jej likwidację (k. 22 verso akt sądowych).
Wskazane postanowienie upadło z momentem wydania wyroku przez Sąd pierwszej instancji (art. 61 § 6 ustawy). Należy jednak zauważyć, że okoliczności uzasadniające obecny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji są zbieżne z analizowanymi w ww. orzeczeniu Sądu pierwszej instancji. Organ nie ustosunkował się przy tym do przedmiotowego wniosku skarżącej złożonego w postępowaniu kasacyjnym, pomimo wezwania Sądu w tym zakresie. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że sytuacja skarżącej uległa zmianie, która wskazywałyby na możliwość wykonania zaskarżonej decyzji bez uszczerbku (skutków), o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy.
Wobec tego nie ma też podstaw, aby od oceny wyrażonej w ww. orzeczeniu Sądu wojewódzkiego odstąpił na etapie postępowania kasacyjnego Sąd drugiej instancji, zważywszy na wspomniany brak zmiany okoliczności sprawy (art. 61 § 4 in fine ww. ustawy). Nie budzi przy tym wątpliwości, że uprawdopodobniona przez wnioskodawcę możliwość likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej wypełnia przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w ww. art. 61 § 3 ustawy (por. np. post. NSA z 3 czerwca 2013 r., I FSK 609/13, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo).
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy.