Uzasadnienie
W złożonej skardze kasacyjnej, pełnomocnik K. K.-L., sformułował m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Pełnomocnik wskazał, że skarżący pozostaje w trudnej sytuacji finansowej, co potwierdza okoliczność przyznania mu przed Sądem I instancji prawa pomocy. Zestawienie sytuacji majątkowej skarżącego oraz jego możliwości zarobkowych, wskazuje, że kwota do zapłaty wynikająca z zaskarżonej decyzji jest niemożliwa do poniesienia. Podkreślono przy tym, że w stosunku do skarżącego wydano szereg decyzji dotyczących innych okresów rozliczeniowych, w związku z czym kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji nie jest jedynym świadczeniem, które musi uiścić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powoływane tam postanowienia NSA: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04; z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienia NSA: z dnia 29 grudnia 2010 r., II FSK 1836/10, z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 528/12, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca nie wykazała aby w stosunku do niej zaszły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i Sąd I instancji przyznał jej prawo pomocy. Tymczasem przesłanki z art. 61 P.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy, zatem przyznanie prawa pomocy nie oznacza z automatu wstrzymania wykonania zaskarżonego decyzji. Ponadto jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące trudnej sytuacji finansowej strony skarżącej sprawiają, że NSA nie może uznać, iż strona wykazała istnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Uwzględnienie powyżej wskazanego charakteru prawnego instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu oraz niewystarczającego uzasadnienia wniosku strony skarżącej, prowadzi do konkluzji, że rozpoznany wniosek jest bezzasadny. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 oraz 193 p.p.s.a.