Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1907/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r.
2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ustalił, że skarżący w dniu 20 października 2006 r. złożył wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym do organów właściwych dla płatników, którzy pobrali od skarżącego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów osiąganych przez skarżącego, które zaliczały do przychodów wskazanych w art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący we wnioskach o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym zawarł żądanie zaliczenia tej nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług, które wykazał w pierwotnej deklaracji za wrzesień 2006 r. Następnie skarżący skorygował deklarację VAT-7 za wrzesień 2006r. w ten sposób, że zmniejszył kwotę zobowiązania podatkowego o 165 zł. Skarżący pozostawał w przekonaniu, że kwota ta stanowi nadpłatę w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. W ocenie Sądu I instancji stanowisko skarżącego byłoby zasadne, gdyby do dnia dokonania przez skarżącego korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. organ na podstawie art. 76 § 1 i art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) wydał postanowienie w przedmiocie zaliczenia wykazanej przez skarżącego nadpłaty podatku dochodowego na poczet zobowiązania w podatku VAT, wynikającego z pierwotnej deklaracji VAT-7 ze wrzesień 2006 r., gdyż zaliczenie nadpłaty powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego i ma skutek równoznaczny z zapłatą podatku (art. 59 § 1 pkt 4 O.p.). W takiej sytuacji skarżący mógłby twierdzić, że uiścił podatek od towarów i usług wykazany w pierwotnej deklaracji i późniejsze zmniejszenie tego podatku w wyniku korekty powodowałoby powstanie po stronie skarżącego nadpłaty (art. 72 § 1 pkt 1 O.p.). Jednakże w przedmiotowej sprawie organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r. w wysokości 2.555 zł i tym samym nie dokonał jej zaliczenia na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. Zatem organy zasadnie wskazały w niniejszej sprawie, że skarżący nie zapłacił w całości zobowiązania podatkowego wykazanego w pierwotnej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. (pozostało do zapłaty 2.555 zł) i późniejsze zmniejszenie tego zobowiązania w deklaracji korygującej o kwotę 165 zł nie mogło skutkować powstaniem nadpłaty po stronie skarżącego.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego w kwestii obowiązku organu I instancji zawieszenia na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż stanowisko to pozbawione było podstaw. Sąd I instancji wskazał, iż organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd lub organ. Skoro organem właściwym w sprawie zaliczek na podatek dochodowy od przychodów, których dotyczyły wnioski z dnia 20 października 2006 r. był ten sam organ, który był właściwy w przedmiocie nadpłaty, której stwierdzenia żądał skarżący w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r., to art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nie znajdował zastosowania, a zatem organ I instancji był uprawniony do rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. bez uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego.
Za bezzasadny uznał Sąd I instancji również zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wskazując, iż powołane przez skarżącego wyroki i wyrażona w nich ocena prawna nie dotyczyły kwestii rozstrzyganych w przedmiotowej sprawie, a nadto były nieprawomocne, a zatem nie mogły wiązać w tym zakresie organów.
Organy w sposób prawidłowy ustaliły i oceniły stan faktyczny, nie naruszając wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania.
Skoro prawidłowo organy uznały, że skarżący nie nadpłacił podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r., to niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120 w zw. z art. 72 i art. 73 O.p.
3. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w razie uznania skargi kasacyjnej w całości lub części o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania doradcy podatkowego prowadzącego sprawę własną dla obu instancji według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. polegające na przyjęciu, że organ podatkowy I instancji, właściwy rzeczowo i miejscowo dla stwierdzenia i określenia wysokości nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych i ewentualnej nadpłaty w podatku od towarów i usług, nie jest obowiązany na podstawie art. 201 O.p. do zawieszenia toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za ten sam miesiąc i do czasu zakończenia postępowania o przerachowaniu podatku dochodowego od osób fizycznych na zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy istnienia nadpłaty w dotychczasowym zobowiązaniu w podatku od towarów i usług było przedwczesne, bowiem zostało wydane przed ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciem w zakresie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.
W ocenie strony argumentacja Sądu I instancji negująca ciążący na organie obowiązek zawieszenia w przedmiotowej sprawie postępowania jest błędna, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy rzeczowo i miejscowo w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest tym samym organem co Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy rzeczowo i miejscowo w sprawie podatku od towarów i usług, zwłaszcza w rozumieniu art. 201 § 1 O.p. W przypadku istnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. w wysokości 3.775 zł i zapłaty tego zobowiązania gotówką w części wynoszącej 1.220 zł oraz jednocześnie złożenia wniosku o przerachowanie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 2.555 zł na poczet tego zobowiązania, a następnie sytuacji korekty zobowiązania w podatku od towarów i usług o 165 zł, nie można rozstrzygnąć o nadpłacie w zapłacie gotówkowej lub w zmniejszeniu przerachowania z nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych według wniosku strony przed zakończeniem postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.
- 4. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie uczestniczył w rozprawie kasacyjnej.
- 5. Skarżący na rozprawie kasacyjnej oświadczył, że cofa skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 6. Zgodnie z treścią przepisu art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
- 7. Z kolei w myśl art. 193 P.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
- 8. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. umorzył postępowanie kasacyjne.