Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 r. I SA/Go 640/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie odrzucił skargę "D." Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 4 kwietnia 2006 r. (...).
W uzasadnieniu powyższego postanowienia powołano się na art. 220 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, który ustala zasadę, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast zgodnie z treścią art. 221 powyższej ustawy pisma wniesione przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Dalej Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wniesienie skargi podlegało obowiązkowi uiszczenia wpisu stałego na podstawie art. 231 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wpis ten zgodnie z treścią par. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ wynosi 100 zł i w sprawie, w której skarżącego reprezentuje radca prawny winien zostać uiszczony przy wniesieniu skargi do Sądu /art. 219 par. 1 p.p.s.a./ ale nie później niż w terminie do jej wniesienia.
WSA wyjaśnił, że tego wynikającego z mocy ustawy obowiązku, dotyczącego wpisu stałego nie może znieść par. 5 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Pogląd taki wyraził Trybunał Konstytucyjny orzekając w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. w sprawie SK 11/05 o niezgodności powołanego wyżej przepisu rozporządzenia z art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 2 Konstytucji RP.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł "D." Spółka z o.o. w G., reprezentowany przez radcę prawnego Andrzeja K., zarzucając naruszenie par. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez jego niezastosowanie polegające na niewskazaniu skarżącemu sygnatury akt jaka została nadana, sprawie. Zarzucono też naruszenie art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego bezzasadne zastosowanie a przez to naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji z uwagi na odrzucenie skargi co pozbawiło skarżącego prawa do rozpatrzenia sprawy przez właściwy sąd.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na treść par.
5. cytowanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym przy uiszczeniu wpisu do kasy właściwego sądu administracyjnego należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma oraz sygnaturę akt sprawy. W kontekście powyższego przepisu wywodzi się, że za należycie opłacone należy uznać tylko takie pisma, które spełniają wymogi określone w powyższej regulacji, akcentując konieczność wskazania sygnatury akt sądowych. Skarżąca Spółka podnosi, iż spełnienie tego warunku na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest możliwe, ponieważ skarga wnoszona jest za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, trafia dopiero po 30 dniach od jej złożenia. Zatem sygnatura znana jest dopiero po upływie tego terminu. Obecny stan prawny po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. uniemożliwia prawidłowe złożenie skargi przez adwokata lub radcę prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 219 par. 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie przewidywał par. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 stwierdził niezgodność tego przepisu z art. 221 p.p.s.a., utracił on moc. W tej sytuacji również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu. Dodać należy, że jak przyjęto w judykaturze, wniesienie wpisu stałego przez adwokata lub radcę prawnego jest również prawnie skuteczne jeżeli nastąpiło po wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed upływem terminu do jego wniesienia.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarga nie została opłacona. Sąd I instancji trafnie więc uznał, iż podlegała ona odrzuceniu stosownie do art. 221 p.p.s.a. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, niezgodności par. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 221 p.p.s.a., mimo że par. 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia stwierdza, iż przy uiszczaniu wpisu należy między innymi wskazać sygnaturę akt sądowych.
Sąd I instancji słusznie, w myśl zasady stanowiącej, że norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu, zastosował przepis rangi ustawowej, tj. art. 221 p.p.s.a. Na marginesie dodać należy, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym niemożliwe jest skuteczne dokonanie opłaty skargi, dopóki nie jest znana sygnatura akt. Wprawdzie po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny powołanego wyżej orzeczenia, pełnomocnik wnosząc skargę będzie musiał pokonać pewne trudności, jakie wystąpią w związku z koniecznością właściwego opisania sprawy, jednakże przy dochowaniu należytej staranności, trudność tę można pokonać wskazując tytuł wpłaty i rodzaj pisma, a więc te informacje, które są pełnomocnikowi znane.
Nie można zatem skutecznie powoływać się na brak możliwości należytego opłacenia pisma. Niesłuszny jest także zarzut, iż wskazane wyżej przepisy naruszają Konstytucję RP, bowiem ustawowy obowiązek uiszczenia kosztów sądowych od pisma powodującego wydatki nie zamyka konstytucyjnego prawa do sądu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 w związku żart. 182 par. 1 p.p.s.a.