Uzasadnienie
Skarga kasacyjna F. P. S.A. w K. dotyczy wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1850/12, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", oddalił skargę F. P. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że decyzją z dnia 23 listopada 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług za wskazany powyżej okres rozliczeniowy w sposób odmienny aniżeli skarżąca w złożonej deklaracji podatkowej. Powodem takiego orzeczenia były nieprawidłowości powstałe w maju 2007 r., a dotyczące odliczenia z faktur dokumentujących raty leasingowe w wysokości 100% podatku naliczonego zamiast 60% oraz podwójnym ujęciu w rejestrze zakupu podatku naliczonego z faktury zakupu, do której w tej samej dacie wystawiono fakturę korygującą, a także odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej czynności, które nie zostały wykonane. Organ podkreślił, że rozliczenia za maj 2007 r. wpływały na okres rozliczeniowy objęty niniejszym postępowaniem. Skarżąca zawyżyła bowiem, w konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości, kwotę nadwyżki do przeniesienia na kolejny miesiąc, a zatem na czerwiec 2007 r.
Orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją organ odwoławczy podtrzymując zarazem powyższą argumentację.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach F. P. S.A. w K. podniosła zarzuty naruszenia:
- - art. 29, art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a, 10 i 11, art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 88 ust. 3a pkt 4b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "Uptu", poprzez błędną interpretacje wskazanych przepisów i prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania tezy uzasadniającej pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu drukarki wieloformatowej i banneru;
- - art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "Op", przez zaniechanie przesłuchania R. F. i A. K. oraz P. J., co uniemożliwiło potwierdzenie prawidłowości zakupu drukarki;
- - art. 210 ust. 1 pkt 6 Op przez oparcie rozstrzygnięcia na poszlakach niezgodnych z rzeczywistością;
- - art. 187 i art. 191 Op przez wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego i oparcie na nim dokonanej oceny.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że podniesione zarzuty dotyczą decyzji określającej zobowiązanie za maj 2007 r. i nie pozostają w związku z rozpatrywaną sprawą.
Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga wniesiona przez F. P. S.A. w K. od decyzji podatkowej dotyczącej maja 2007 r. została oddalona nieprawomocnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/GL 1849/12. Pozostała zatem w mocy ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy rozliczenie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. pozbawiające podatnika prawa do uwzględnienia w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 2007 r. spornej kwoty 184 zł.
Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że podniesione w skardze zarzuty nie odnosiły się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy a tym samym nie mogły okazać się ani skuteczne ani zasadne zarówno co do naruszenia prawa materialnego jak i procesowego.
Na powyższe orzeczenie F. P. S.A. w K., działająca za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego, złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako podstawy kasacyjne skarżąca powołała naruszenie:
- - art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a, 10 i 11, art. 88 ust. 3a pkt 4b Uptu polegające na błędnej interpretacji tych przepisów i prowadzeniu postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania nie istnienia transakcji, a wysunięciu w wyniku tych rzekomych dowodów tezy o naruszeniu art. 88 ust.3a pkt 4 lit. b zamiast art. 88 ust. 3a pkt.4 a przez co pozbawiono podatnika pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie drukarki oraz zakupu baneru;
- - art. 180 Op poprzez nieprzeprowadzenie ponownego przesłuchania świadków w osobach R. F. oraz A. K. (z pominięciem możliwości jego doprowadzenia przy udziale policji) oraz zaniechania skutecznego przesłuchania P.J. co uniemożliwiło potwierdzenie prawidłowości przeprowadzonych transakcji zakupu drukarki wielkoformatowej;
- - art. 187 Op poprzez dokonanie wybiórczego zebrania materiału dowodowego opartego na założeniu, iż z nierzetelnej i często niekompletnej dokumentacji transakcji prowadzonej przez firmę O. oraz firmy I. sp. z o.o. i S. CE wynikać musi nieprawidłowość w wycenie zakupu maszyny oraz baneru przez firmę F.;
- - art. 191 Op poprzez wadliwą ocenę, iż okoliczności założone przez organ podatkowy dotyczące zakupu drukarki wieloformatowej zostały udowodnione pomimo ewidentnych dalej istniejących (pomimo ponownego uzupełnienia postępowania) rozbieżności w zeznaniach świadka R. F. i potwierdzenia wersji podatnika w zeznaniach L. R. Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Przed przystąpieniem do oceny postawionych zarzutów godzi się zauważyć, że podstawa faktyczna do dokonania rozliczenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., w kwotach innych aniżeli zadeklarował skarżący, oparta była całkowicie na zakwestionowanych przez organ rozliczeniach za maj 2007 r. W okresie objętym zaskarżoną decyzją organ nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości. Decyzję określającą dotyczącą czerwca 2007 r. wydał wyłącznie w związku z przeniesieniem wadliwie obliczonej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego okresu rozliczeniowego.
W związku z powyższym należy podkreślić, że okoliczności, które zostały podniesione w skardze kasacyjnej dotyczyły de facto decyzji wymiarowej za maj 2007 r. W tym bowiem okresie organy zakwestionowały skarżącej prawo do odliczenia z faktur wystawianych przez firmy O. i I. Rozliczenie za czerwiec 2007 r. oparte było wyłącznie na mechanizmie zaliczenia nadwyżki z okresu poprzedniego. Kwestii prawidłowości tego zaliczenia przez organ skarżąca jednak nie kwestionowała.
W świetle powyższego należy podkreślić, że powołane zarzuty kasacyjne należało uznać za nieskuteczne, gdyż ich rozpoznanie nie mieściło się w granicach niniejszej sprawy. Kontrola działań Sądu pierwszej instancji dotycząca oceny legalności działań organów kwestionujących prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez firmy O. i I. została przeprowadzona w innym postępowaniu, tj. dotyczącym maja 2007 r., w którym zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn akt I FSK 1151/14, oddalający skargę kasacyjną F. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1849/12.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.