Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 597/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę G. Z. T. T.-T. spółki z o.o. z siedzibą w G. na interpretację Ministra Finansów z dnia 19 marca 2010 r., nr [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 8 kwietnia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Tymczasem termin do wniesienia takiego wezwania upływał w dniu 7 kwietnia 2010 r. Czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") liczyć należy od dnia doręczenia skarżącej indywidualnej interpretacji, co miało miejsce w dniu 24 marca 2010 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu czyni je bezskutecznym, a w konsekwencji powoduje, że Spółka nie wypełniła obowiązku wynikającego z treści art. 52 § 3 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Spółki zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego to jest: art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 12 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr. 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p.") przez błędną jego wykładnię i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. i art. 12 § 6 pkt 2 O.p. przez błędną jego wykładnię, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. przez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nadane zostało przez Spółkę w dniu 6 kwietnia 2010 r. Zdaniem Strony stanowisko Sądu, iż wezwanie nadane zostało przez Stronę Skarżącą w dniu 8 kwietnia 2010 r. wynikło z wadliwego odczytania daty stempla pocztowego na kopercie zawierającej wezwanie z dnia 1 kwietnia 2010 r.
W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., na którym Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie stanowi: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa."
Jak wynika z akt sprawy, indywidualna interpretacja Ministra Finansów została doręczona Stronie Skarżącej w dniu 24 marca 2010 r., zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nadano listem poleconym dnia 6 kwietnia 2010 r. Wynika to niezbicie z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów: wyciągu z książki nadawczej od 6 do 8 kwietnia 2010 r. (k. 57-61 akt sądowych) i informacji Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego G. [...] z 15 lipca 2010 r. (k. 62 akt sądowych). Ponadto należy wskazać, że data stempla pocztowego na kopercie dołączonej do przedmiotowego wezwania jest istotnie mało czytelna i mogła być błędnie odczytana. (k. 28 akt administracyjnych)
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółka nie uchybiła obowiązkowi wynikającemu z powołanego wyżej przepisu bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione z zachowaniem czternastodniowego terminu. W konsekwencji Sąd I instancji odrzucając skargę naruszył art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Nie orzeczono zwrotu kosztów w związku z tym, że postanowienie odrzucające skargę kasacyjną nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a.