Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 kwietnia 2015 r., I SA/Bk 15/15, w przedmiocie podatku od towarów i usług, O. sp. z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W motywach wniosku wskazano w szczególności, że kwota do zapłaty wynikająca z zaskarżonej decyzji (20.430.443 zł) stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych przede wszystkim z funkcjonowaniem skarżącej jako podmiotu gospodarczego. Jak zauważono, 20 kwietnia br. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. podjął postępowanie egzekucyjne względem spółki. Dalsze czynności egzekucyjne mogą spowodować ogłoszenie upadłości przez skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie zauważyć należy, że postanowieniem z 21 stycznia 2015 r. Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (k. 251 i n. akt sądowych), uznając okoliczności przytoczone przez stronę za uprawdopodobnione i zasadne w świetle przesłanek sformułowanych art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazane postanowienie upadło z momentem wydania wyroku oddalającego skargę przez Sąd pierwszej instancji (art. 61 § 6 ustawy w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.).
Należy jednak zauważyć, że okoliczności uzasadniające obecny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji są zbieżne z analizowanymi w ww. orzeczeniu Sądu pierwszej instancji (wysokość egzekwowanej należności i wiążące się z tym ryzyko upadłości spółki). Organ nie ustosunkował się przy tym w odpowiedzi na skargę kasacyjną do przedmiotowego wniosku skarżącej. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że sytuacja spółki uległa zmianie, która wskazywałyby na możliwość wykonania zaskarżonej decyzji bez uszczerbku (skutków), o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy.
Wobec tego nie ma też podstaw, aby od oceny wyrażonej w ww. orzeczeniu Sądu wojewódzkiego odstąpił na etapie postępowania kasacyjnego Sąd drugiej instancji, zważywszy na wspomniany brak zmiany okoliczności sprawy (art. 61 § 4 in fine ww. ustawy). W związku z tym należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy.