Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 9 marca 2015 r., III SA/Gl 61/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. E. P. sp. z o.o. w K., powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa. Powodem odrzucenia skargi było ustalenie, że strona nie nadesłała wbrew wezwaniu Sądu dokumentu wykazującego umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo, do reprezentowania spółki, zgodnie z wymogiem art. 29 ww. ustawy.
W skardze kasacyjnej spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 29 Ppsa poprzez błędną wykładnię i uznanie, że protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki z 5 lipca 2013 r. zawierający uchwałę o powołaniu prezesa zarządu spółki wraz z kopią wniosku do KRS o zmianę danych podmiotu nie stanowią dokumentów wykazujących umocowanie osoby uprawnionej do działania w imieniu spółki,
- 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarżąca ani jej pełnomocnik nie wykazali umocowania osoby, która podpisała pełnomocnictwo, do reprezentowania skarżącej, podczas gdy ze zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji wynika, że pełnomocnik wykazał powyższe.
W motywach środka odwoławczego wskazano w szczególności, że wraz z pismem z 28 sierpnia 2014 r., skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K., skarżąca wykazała umocowanie osoby uprawnionej do działania w imieniu spółki; stosowne dokumenty w tym zakresie powinny znajdować się w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W orzecznictwie Sądu kasacyjnego wielokrotnie wskazywano, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym; w szczególności merytoryczna ocena stanowiska strony skarżącej wymaga powołania stosownych podstaw zaskarżenia. Przypomnieć w szczególności należy, że do prawidłowego sformułowania podstawy kasacyjnej niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu (lub przepisów) aktu normatywnego, który został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. post. NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9), oraz że Sąd odwoławczy nie jest władny stawiać stosownych zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku ex officio, za stronę (art. 183 § 1 Ppsa) (zob. np. wyrok NSA z 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004/3/72).
Mając to na uwadze wskazać należy, że zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że spółka nie wykazała umocowania osoby podpisującej pełnomocnictwo do działania a jej imieniu, skarżąca nie powołała w tym kontekście żadnej konkretnej podstawy kasacyjnej (trafnie zwraca na to uwagę również organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną – s. 3). Z tych powodów – mając na uwadze treść ww. art. 183 § 1 Ppsa – nie ma możliwości oceny tej kwestii w postępowaniu kasacyjnym. Jedynie na marginesie w związku z powyższym przypomnieć należy, że obowiązku ustanowionego w art. 29 Ppsa nie wyłącza okoliczność, że dokument wykazujący umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej (w tym przypadku spółki kapitałowej) znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (por. np. post. NSA z 25 marca 2013 r., I FSK 2095/13, CBOSA).
W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowa jest ocena drugiej z przytoczonych podstaw kasacyjnych, tj. zarzutu błędnej wykładni art. 29 Ppsa. Sąd odwoławczy jest bowiem, w związku z brakiem stosownej podstawy zaskarżenia w tym zakresie, związany ustaleniem Sądu pierwszej instancji o braku przedłożenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej pełnomocnictwo do reprezentowania spółki (notabene zob. k. 12-20 akt sądowych). W tej sytuacji brak jest podstaw by rozważać jakie dokumenty spełniają wskazany wymóg w świetle ww. przepisu. Trafne skądinąd przyjęcie przez stronę, że mogą to być dokumenty takie jak te przedstawione przez spółkę w postępowaniu administracyjnym (uchwała o powołaniu prezesa zarządu spółki wraz z kopią wniosku do KRS o zmianę danych podmiotu, k. 24-32 akt adm.), nie podważa bowiem ustalenia, które legło u podstaw zaskarżonego postanowienia, że nie wywiązała się ona z wezwania Sądu do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi, co skutkowało jej odrzuceniem stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.
Z tych powodów oddalono skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 Ppsa.