Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 580/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie 1 oddalił skargę O. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 8 marca 2013 r., wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec, sierpień i grudzień 2008 r., a w punkcie 2 przyznał adwokatowi R. G. kwotę 2.400 zł plus należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej O. T. (dalej jako "skarżąca") z urzędu.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej wywiódł skargę kasacyjną, w której przedmiotowe rozstrzygnięcie zaskarżył w całości.
Pismem z dnia 17 grudnia 2013 r., pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę kasacyjną w ten sposób, że w miejsce zaskarżenia wyroku w całości, zaskarżył wyrok jedynie w pkt 1 tj. w zakresie oddalenia skargi, z wyłączeniem pkt 2 w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Następnie pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. wniesiono o stwierdzenie prawomocności rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów i dokonanie wypłaty zasądzonego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 580/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił stwierdzenia prawomocności pkt 2 wyroku tegoż Sądu z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 580/13.
Pismem z dnia 12 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę kasacyjną co do pkt 2 powyższego wyroku, jednocześnie wnosząc o stwierdzenie jego prawomocności w tym punkcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – ten Sąd. Zgodnie natomiast z art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części (§ 3).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na zastrzeżenie, o którym mowa w art. 168 § 3 in fine P.p.s.a., mimo cofnięcia skargi kasacyjnej w pkt 2 orzeczenia sądu administracyjnego I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w części pozostałej, to jest również tej objętej cofnięciem skargi kasacyjnej. Zauważyć należy, że treść omawianego przepisu wyraźnie koresponduje z treścią przepisu art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, to jest przypadki enumeratywnie określone w § 2 tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim zachodzi nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.) może zatem uchylić wyrok sądu administracyjnego I instancji także w części, w której cofnięto skargę kasacyjną, to jest mimo braku wniosku kasatora w tym zakresie, o czym stanowi przepis art. 186 P.p.s.a.
Mając zatem na uwadze treść cytowanych przepisów art. 186 w zw. z art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może na podstawie przepisu art. 169 P.p.s.a. stwierdzić prawomocności wyroku sądu administracyjnego I instancji w części, w której cofnięto skargę kasacyjną, przed jej rozpoznaniem. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia w części niezaskarżonej, a zatem w części w której cofnięto skargą kasacyjną, przed jej rozpoznaniem stanowiłoby czynność przedwczesną. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 397/07 dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl "CBOSA").
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 64 § 3 i w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.