Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1730/11

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z 12 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 173/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. Spółka z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z 6 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Ponadto sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej spółki kwotę 2.952,00 zł tytułem wynagrodzenia za nie opłaconą pomoc prawną udzieloną stronie skarżącej.

2. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że Naczelnik Urzędu Celnego w G. 10 marca 2003 r. udzielił firmie "G." s.c. G. K., K. K. z siedzibą w W., pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń nr [...]. Zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu, przedmiotem przywozu był towar w postaci (koncentratu) soku jabłkowego, który poddany procesowi uszlachetniania, miał zostać w terminie 6 miesięcy od objęcia procedurą gospodarczą powrotnie wywieziony, bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. W dniu 24 lipca 2003 r., na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] został objęty procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń towar w postaci (koncentratu) soku jabłkowego w ilości 99 000 kg. Natomiast 5 listopada 2003 r., został objęty tą samą procedurą gospodarczą towar w postaci (koncentratu) soku jabłkowego w ilości 99 000 kg na podstawie zgłoszenia celnego E [...]. W dalszej kolejności towar objęty procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń 24 lipca 2003 r., nie został w całości powrotnie wywieziony. Strona przedstawiła bowiem dokumenty potwierdzające powrotny wywóz jedynie części towaru w ilości 52.580 kg. W odniesieniu natomiast do towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego 5 listopada 2003 r., strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających nadanie stosownego przeznaczenia celnego.

Wobec niedopełnienia obowiązku wynikającego z zastosowanej procedury celnej, Naczelnik Urzędu Celnego w G. w decyzjach nr [...] z 23 listopada 2007 r., określił dług celny wobec przedmiotowego towaru.

W konsekwencji wniesionych przez stronę odwołań od powyżej wskazanych decyzji Dyrektor Izby Celnej w G. w rozstrzygnięciu nr [...] z 30 września 2008 r., utrzymał zaskarżone decyzje w mocy, natomiast skargę spółki "B." na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 maja 2011 r., w sprawie o sygn. III SA/Gd 133/11 oddalił.

Kierując się dyspozycją art. 19 ust. 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"), Naczelnik Urzędu Celnego w G. w decyzjach nr [...] z 12 sierpnia 2009 r., określił wobec przedmiotowego towaru kwoty podatku od towarów i usług.

Na skutek zaskarżenia powyższych rozstrzygnięć Dyrektor Izby Celnej w G. w decyzji nr [...] z 29 lipca 2010 r., uchylił zaskarżone decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w G. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji zauważył, iż z powodu zmiany formy prawnej strony, zaskarżone decyzje z 29 lipca 2010 r., zostały skierowane do osoby nieistniejącej w dniu ich wydania.

W wyniku ponownego rozpatrzenia spraw Naczelnik Urzędu Celnego w G. mając na względzie dyspozycję art. 93a § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm. – dalej: "O.p."), decyzją nr [...] z 16 września 2010 r., określił kwotę należnego podatku od towarów i usług w wysokości 27.103,00 zł i odpowiednio decyzją nr [...] z 16 września 2010 r., podatek w wysokości 12.521,00 zł, wobec "B." sp. z o. o.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją nr [...] z 6 grudnia 2010 r., utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż przedmiotowe decyzje określające podatek od towarów i usług zostały wydane w następstwie uznania, iż wobec przedmiotowego towaru powstał dług celny, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających z zastosowanej procedury celnej, tj. niedopełnieniem warunku określonego w pozwoleniu na stosowanie procedury uszlachetniania czynnego w systemie ceł zawieszonych.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub zmianę jej w ten sposób, aby zwolnić stronę z obowiązku uiszczenia podatku w przedmiotowej sprawie, a obciążyć nim osoby fizyczne i prawne, które dokonały przewłaszczenia i usunięcia przedmiotowego towaru spod dozoru celnego.

Strona nie sprecyzowała w skardze konkretnych zarzutów, a podniosła jedynie, iż podstawą jej żądania jest fakt wykazania przez nią i udowodnienia dokonania bezprawnego i samowolnego przewłaszczenia towaru podlegającego niniejszemu obciążeniu podatkowemu. Osoby, które tego dokonały świadomie i z premedytacją usunęły towar spod dozoru celnego zadysponowały nim na własne potrzeby, uzyskując tym samym korzyści materialne na szkodę strony.

1. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
2. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji powołując art. 19 ust. 7 ustawy o VAT wskazał, iż obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Zatem na mocy art. 19 ust. 7 ustawy o VAT, każdorazowo w chwili powstania długu celnego, powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu towaru. Podatnikiem podatku jest zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT każda zdefiniowana w tym artykule osoba, na której ciąży obowiązek uiszczenia cła i niewątpliwie skarżąca spółka wyczerpuje dyspozycję tego przepisu.

Sąd podkreślił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie celnej stanowił podstawę, do przyjętego rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej. W postępowaniu podatkowym, zmierzającym do określenia podatku VAT nie poczyniono też żadnych samoistnych ustaleń, w odniesieniu do których istniałoby inne stanowisko strony organu podatkowego.

Zaskarżona do sądu decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. z 6 grudnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w G. z 16 września 2010 r., określające kwotę podatku VAT stanowiła jedynie prostą konsekwencję rozstrzygnięć organów obu instancji zapadłych w sprawie celnej.

1. 6. W skardze kasacyjnej strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła pierwszy punkt wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając wyrokowi rażące naruszenie norm proceduralnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności:
2. a) art. 134 § 1 i 145 § 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 7 i 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz.1071 – dalej: "K.p.a."), poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy jak i przepisów prawa, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że obowiązanym do zapłaty podatku od towarów i usług jest skarżąca spółka.
3. b) art. 134 § 1 P.p.s.a, poprzez przyjęcie, że ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny został ustalony prawidłowo — jest stanem rzeczywistym.
4. c) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, nie wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia w tym w odniesieniu do wysokości określonej kwoty podatku VAT oraz niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wyczerpującego uzasadnienia co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego.

Przy tak sformułowanych zarzutach wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zmianę wyroku, poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów procesu na rzecz skarżącego według norm przepisanych oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 1.5 stawki minimalnej przewidzianej dla tego rodzaju spraw powiększone o aktualną stawkę VAT.

1. 8. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. 9. Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
2. 9.1. Przed merytorycznym ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć pewne istotne i oczywiste kwestie. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r.II GSK 20/11, publ.LEX nr 1121149).

Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2010 r., sygn. I FSK 1353/09; z 30 marca 2010 r., sygn. II FSK 1961/08; z 29 stycznia 2010 r., sygn. I FSK 2048/08, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA").

9.2. Odnosząc powyższe uwagi do wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności sformułował zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i 145 § 1 lit c) P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy jak i przepisów prawa, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że obowiązanym do zapłaty podatku od towarów i usług jest skarżąca spółka.

Ocena tych zarzutów skargi kasacyjnej w świetle wymogów art. 174 i 176 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że zostały one sformułowane z wadą uniemożliwiającą odniesienie się do nich w sposób merytoryczny. Pomimo tego, że wciąż aktualna pozostaje teza, że w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010/1/1) nie można odnieść się do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów tak dotyczących naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 p.p.s.a. jak i powołanych w dalszej kolejności przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Należy zauważyć, iż w konstrukcji skargi kasacyjnej przywołane przepisy procedury sądowoadministracyjnej mają charakter blankietowy, a ich naruszenie uzależnione zostało od naruszenia przepisów K.p.a. przez organy "administracji".

Należy bowiem zauważyć, iż twierdzenia skargi kasacyjnej sprowadzają się w swej istocie do zarzutu wadliwie wykonanej przez WSA kontroli legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. Właśnie w tym kontekście autor skargi kasacyjnej upatrywał naruszenia procedury rozpatrywania skargi przez Sąd I instancji.

Aprobując pogląd wyrażony w uchwale wydanej w sprawie I OPS 10/09, nie można jednak pominąć okoliczności, że w rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sformułowano w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zaznaczając jednocześnie, że zasygnalizowane nieprawidłowości dotyczą naruszenia wymienionych w nim przepisów Kpa. Tymczasem podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., powinna odnosić się do przepisów procedury sądowoadministracyjnej lub ewentualnie procedury stosowanej przez organy podatkowe, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Przedmiotem skargi kasacyjnej jest bowiem orzeczenie Sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to w ogóle nie stosował przepisów K.p.a., jak również przepisów tych nie stosowały organy podatkowe.

Jak wyżej natomiast wskazano Naczelny Sąd Administracyjny nie może uzupełniać ani domyślać się podstaw kasacyjnych.

1. 9.3. W skardze kasacyjnej sformułowano również odrębnie zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a, poprzez przyjęcie, że ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny został ustalony prawidłowo.

Zgodnie z tym przepisem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu przypomnieć należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.02.2010r., II FPS 8/09 stwierdzającą, że "art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia" (dostępne: CBOSA).

W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że "bez odniesienia się do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie z nałożonego na niego obowiązku się wywiązał, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne".

Zatem art.134 P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej do kwestionowania stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji do rozpoznania sprawy.

1. 9.4. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone we wskazanym wyżej przepisie.

W ocenie autora skargi kasacyjnej do naruszenia tego przepisu doszło poprzez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, nie wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia w tym w odniesieniu do wysokości określonej kwoty podatku VAT oraz niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wyczerpującego uzasadnienia co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego.

W odniesieniu do tego zarzutu zauważyć należy, że podstawę jego wniesienia stanowi art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W przepisie tym nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. J.P.

Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, str.368; wyrok SN z 21 marca 2007 r., I CSK 459/06, niepubl.; wyrok NSA z 30 listopada 2004 r., FSK 440/04, niepubl.).

Powyższych warunków nie spełnia uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

W szczególności autor skargi kasacyjnej nie wskazał do których zarzutów podniesionych w skardze oraz piśmie procesowym nie odniósł się Sąd I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono jedynie, że "skarżąca w toku postępowania sądowego wskazała, że organ postępowania podatkowego bardzo pobieżnie dokonał ustaleń faktycznych i zasadne jest ich zweryfikowanie na etapie postępowania sądowego". W dalszej części skargi kasacyjnej wskazano, których okoliczności nie wyjaśniono. W ocenie autora skargi kasacyjnej prawidłowe ustalenie powyższych okoliczności pozwoliłoby na wskazanie w sposób jednoznaczny osób odpowiedzialnych za usunięcie towaru spod dozoru celnego.

Zatem z treści uzasadnienia skargi wynika, że jej autor kwestionuje stan faktyczny przyjęty do rozpoznania sprawy. Jak wyżej natomiast wskazano z powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.02.2010r., II FPS 8/09 wynika, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji wskazał jaki stan faktyczny przyjął za istotny do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Podniósł bowiem m.in., że w rozpatrywanej sprawie powstał wobec strony dług celny, który stanowi podstawę do zastosowania wobec niej art.19 ust.7 ustawy o VAT. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano natomiast wykładni art. 19 ust.7 ustawy o VAT.

Nie można przyjąć również za trafne stanowiska zajętego w skardze kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. w ten sposób, iż nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podstawą prawną oddalenia skargi pozostawał art. 151 P.p.s.a., który Sąd pierwszej instancji powołał w powiązaniu z treścią uzasadnienia wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadniono również tym, że Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił wysokości ustalonej kwoty zobowiązania. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił jednak bliżej tego twierdzenia, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego zweryfikowanie.

1. 10. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności wobec braku uzasadnionych podstaw skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a.
2. 11. Na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i §6 pkt5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.; dalej - "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.") NSA przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku radcy prawnemu R. K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 1.476 (słownie: jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych zawierającej podatek VAT. Biorąc pod uwagę stopień zawiłości sprawy oraz jakość sporządzonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przyznał jedynie minimalną stawkę wynikającą z powyższych przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Dlatego nie został uwzględniony, zawarty w skardze kasacyjnej, wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w maksymalnej, przewidzianej w § 15 pkt1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., stawce - tj. 150% stawki minimalnej.