Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 marca 2014 r., I SA/Kr 1484/13, J. N. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zapłata 115.866 zł spowoduje znaczną szkodę i nieodwracalne skutki dla skarżącego poprzez pozbawienie go możliwości łożenia na potrzeby życia codziennego oraz likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, jak również narazi na straty jego kontrahentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego podlega rozpoznaniu z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest przy tym pogląd, że rzeczą wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie ww. przesłanek, tj. uzasadnienie wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Z kolei obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy (por. np. post. NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, POP 2009/2/143).
Skarżący wskazuje na dwa zasadnicze argumenty mające przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej:
- - likwidacja działalności gospodarczej,
- - pozbawienie środków utrzymania.
Każda z tych okoliczności może uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji jako spełniająca ww. przesłanki, wynikające z art. 61 § 3 Ppsa, jeżeli zostanie uprawdopodobniona (zob. np. post. NSA z 3 czerwca 2013 r., I FSK 609/13, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Jednakże w niniejszym przypadku wnioskodawca ograniczył się do wskazania na nie, bez ich bliższego omówienia (uprawdopodobnienia). Tymczasem analiza akt sprawy nie pozwala na uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać takowe skutki.
Twierdzenie o likwidacji działalności gospodarczej w związku z postępowaniem egzekucyjnym jest niezrozumiałe w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że skarżący nie prowadzi jej od 2009 r. (vide oświadczenie skarżącego z 15 lipca 2014 r. oraz decyzja z 22 kwietnia 2009 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej – k. 188-189 akt sądowych).
Także twierdzenie o pozbawieniu środków utrzymania nie jest jasne. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona utrzymuje się ze środków niepodlegających zajęciu egzekucyjnemu. Skarżący jest zatrudniony w wymiarze 1/8 etatu, a jego wynagrodzenie z tytułu stosunku pracy wynosi 210 zł (por. zaświadczenie z zakładu pracy – k. 190 akt sądowych). Według jego oświadczeń kwota ta stanowi jedyne bieżące źródło dochodów (k. 179, 191 akt sądowych); takie też ustalenia przyjął referendarz sądowy w postanowieniu z 13 sierpnia 2014 r., zwalniając stronę od kosztów sądowych (k. 219 akt sądowych). Wskazana kwota stanowi natomiast 1/8 kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r., określonego w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. (Dz.U. z 2013 r., poz.1074) i jako taka jest wolna od potrąceń, stosownie do art. 9 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w zw. z art. 87[1] § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu pracy.
Nie jest zatem wiadome (nie wykazał tego skarżący), w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby wpłynąć na pogorszenie sytuacji finansowej strony, a w szczególności spowodować pozbawienie środków utrzymania. Sama znaczna wysokość egzekwowanej kwoty nie może przesądzać o udzieleniu ochrony tymczasowej, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa.