Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1159/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 kwietnia 2009 r. w przedmiocie określenia odsetek od zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na podatkiem należnym za styczeń 2007 r.
Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy "Potwierdzenia odbioru" (k. 49 akt sądowych) wynika, że wezwanie do uzupełniania braków skargi zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącej Spółki i odebrana przez osobę do tego upoważnioną w dniu 21 lipca 2009 r. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu i przesłania wyciągu z rejestru sądowego zaczął biec w dniu 22 lipca 2009 r. i upłynął w dniu 28 lipca 2008 r. Natomiast strona uzupełniła wskazane braki, ale po przewidzianym prawem terminie. Uiściła bowiem wpis w dniu 31 lipca 2009 r. (k. 45 akt sądowych) zaś odpis KRS nadała w Urzędzie Pocztowym W. 81 w dniu 31 lipca 2009 r. (koperta, k. 44 akt sądowych). Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu I instancji, stanowiły podstawę do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 15, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.").
Skarżąca Spółka we wniesionej skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 49 § 1 i § 3, art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, art. 77 § 1 i § 2, w zw. z art. 160 p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarga Spółki powinna ulec odrzuceniu ze względu na fakt, że Spółka nie uzupełniła w terminie wyznaczonym przez WSA w Warszawie braków formalnych skargi, gdy tymczasem braki formalne zostały uzupełnione w wyznaczonym przez WSA w Warszawie terminie i w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego faktyczną datę doręczenia pełnomocnikowi Spółki wezwania z WSA w Warszawie do uzupełnienia braków formalnych skargi,
- 2. art. 58 § 3, art. 220 § 1 i § 3, art. 77 § 1 i § 2, w zw. z art. 160 p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarga Spółki powinna ulec odrzuceniu ze względu na fakt, że Spółka nie uregulowała w terminie wyznaczonym przez WSA w Warszawie wpisu sądowego od skargi, gdy tymczasem wpis sądowy zostały uregulowany w wyznaczonym przez WSA w Warszawie terminie i w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego faktyczną datę doręczenia pełnomocnikowi Spółki wezwania z WSA w Warszawie do uiszczenia wpisu sądowego.
W oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że Sąd I instancji, obliczając termin do uzupełnienia braków skargi, sugerował się informacją udzieloną mu w tym zakresie przez doręczyciela wezwania sądowego – Pocztę Polską. Informacja ta była jednak nieprawidłowa, na co wskazują m.in.: kopie obu stron koperty - przesyłki listowej nr 171317079, wskazująca, że przesyłka listowa nr 171317079 została adresatowi doręczona w dniu 27 lipca 2009 r. i że w dniu 21 lipca 2009 r. przesyłka została awizowana; kopia awiza z dnia 21 lipca 2009 r., dotyczącego przesyłki listowej nr 171317079, która wskazuje, że w dniu 21 lipca 2009 r. przesyłka została awizowana; wydruk e-maila z dnia 27 lipca 2009 r., wskazujący, że w dniu 27 lipca 2009 r. przesyłka listowa nr 171317079 została doręczona adresatowi oraz oświadczenie A. Z. o odbiorze przez nią osobiście wezwania w dniu 27 lipca 2009 r. W świetle powyższego, zdaniem skarżącej Spółki, brak było podstaw do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia zauważyć trzeba, iż kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia faktyczne. Kwestia doręczenia pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe jest bowiem zagadnieniem szczególnie newralgicznym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywołać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu. Należy zatem przypomnieć, że Sąd I instancji, sugerując się informacjami dostarczonymi przez Pocztę Polskę S.A. w ramach procedury reklamacyjnej, a konkretnie treścią duplikatu "potwierdzenia odbioru" (k. 49 akt sądowych), przyjął, że doręczenie wezwania sądowego nastąpiło w dniu 21 lipca 2009 r. Konsekwencją takiego założenia było w dalszej kolejności ustalenie, że Spółka uzupełniła braki skargi po wyznaczonym do tego terminie, co pociągało za sobą konieczność odrzucenia skargi.
Niemniej jednak wskazać należy, że w kontekście dokumentów zawartych w aktach sprawy stanowisko Sądu I instancji uznać należy za nieprawidłowe. Otóż wnioski płynące z pisma, na którym oparł się Sąd pierwszej instancji, zostały podważone przez Pocztę Polską w kolejnym piśmie z dnia 27 listopada 2009 r. (k. 61-62 akt sądowych), gdzie wprost stwierdzono, że "przesyłka została wydana w dniu 27 lipca 2009 r., jako awizowana. Odbiór pokwitowała p. A. Z. - pełnomocnik". Pismo to, uzyskane już po podjęciu skarżonego postanowienia, podważa w sposób jednoznaczny jedyną podstawę faktyczną, na której oparł się Sąd I instancji w swoim postanowieniu odrzucającym skargę Spółki.
Dodatkowe informacje, przedstawione przez pełnomocników strony we wniesionej skardze kasacyjnej, potwierdzają jedynie, że skarżąca Spółka uzupełniła wymagane braki w wymaganym terminie.
A zatem sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty uznać trzeba za zasadne. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.
Z uwagi na sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek strony, wyjaśnić należy, że nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż w przypadku, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie, przeszkodą do tego stanowi treść art. 203 i 204 p.p.s.a., które to regulacje przewidują zwrot kosztów tylko w przypadku, gdy tut. Sąd orzeka o dalszym bycie orzeczenia Sądu pierwszej instancji, które zawarte jest w wyroku.