Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 października 2017 r., sygn. akt I FSK 188/16 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Ministra Finansów (dalej: organ) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 524/15, wydanego w sprawie ze skargi R. C. (dalej: skarżący) na interpretację indywidualną organu z 31 października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, i uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz oddalił skargę. W punkcie 3 wyroku Sąd zawarł postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania i zasądził od skarżącego na rzecz organu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z 11 grudnia 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o sprostowanie powyższego orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, poprzez wskazanie - w miejsce zasądzonej kwoty 240 zł - kwoty 340 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o sprostowanie wyroku zasługuje na uwzględnienie.
Sentencja wyżej wymienionego orzeczenia zawiera błąd rachunkowy polegający na nieprawidłowym określeniu wysokości kwoty podlegającej zwrotowi od skarżącego na rzecz organu tytułem poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego. Prawidłowo bowiem Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., błędnie jednak wskazał w tym zakresie kwotę 240 zł, zamiast kwoty 340 zł.
W świetle bowiem powołanych przepisów, jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę, stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego. Do tych niezbędnych kosztów postępowania art. 205 § 2 p.p.s.a. zalicza wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W rozpoznawanej sprawie kwota zasądzonych kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika organu w wysokości 240 zł, określonej na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, ze zm.) oraz uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. W rezultacie łączna wysokość zasądzonych kosztów wynosi 340 zł, a nie jak wskazano w pkt 3 wyroku z 5 października 2017 r. - 240 zł.
Regulacja art. 156 § 1 p.p.s.a., który z mocy art. 193 cytowanej ustawy ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się określonych uchybień. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony, co wynika z art. 159 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wyd. 4, Warszawa 2012, s. 420 - 421 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1258/09; z 15 września 2016 r., II FSK 1300/14; CBOSA). O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
Wskazanie w powołanym wyżej orzeczeniu wysokości zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego jako kwoty 240 zł, a nie 340 zł, stanowi błąd rachunkowy, który Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.