Uzasadnienie
Skarżąca spółka, po wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2009 r., którym sąd I instancji oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 5 listopada 2008 r., pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do chwili prawomocnego zakończenia postępowania.
Uzasadniając powyższy wniosek Strona wskazała, że sąd I instancji przychylił się do wcześniej złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Strona wskazała również na stagnację gospodarki (kryzys finansowy) jako przyczynę obniżenia poziomu dochodów. Spółka podniosła ponadto, że została zmuszona do zaciągnięcia kredytu w banku na potrzeby finansowania działalności, a także że ponosi comiesięczne koszty leasingowe. Jak argumentuje Strona, ponoszone koszty nie korespondują z możliwościami finansowymi Spółki, a zapłata 400.000 zł będzie się wiązać z koniecznością zaciągnięcia kolejnego zadłużenia i zwolnienia pracowników. W ocenie Strony może spowodować to trudne do odwrócenia skutki, a w dalszej konsekwencji również negatywne skutki dla budżetu państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej – P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższej regulacji należy uznać, że to Skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Skoro Skarżąca do wniosku nie dołączyła takich dokumentów, Sąd nie ma obowiązku wyręczania Skarżącej w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej.
Należy wskazać, że jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące trudnej sytuacji ekonomicznej w gospodarce, czy też oświadczenia o groźbie zwolnienia pracowników, nie poparte żadnymi konkretnymi danymi ani dokumentami, sprawiają, że sąd nie może uznać, iż Strona wykazała istnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności tej nie może zmienić fakt, że sąd I instancji wydał dla Strony w tym zakresie pozytywne rozstrzygnięcie, a to dlatego, że po pierwsze Sąd dysponował wówczas pełniejszym obrazem sytuacji majątkowej Strony, która dostarczyła odpowiednie dokumenty, a po drugie, od tamtego czasu (do momentu złożenia ponownego wniosku) upłynęło ponad pół roku, w związku z czym część powoływanych wcześniej argumentów mogła stracić na aktualności.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.