Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1499/22, T. S. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Wniosek ten nie został uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w okolicznościach sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już – negatywnie – co do możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Doszło do tego w ramach postępowania zażaleniowego - w postanowieniu z dnia 12 marca 2024 r., I FZ 45/24, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił wyczerpująco, że przedmiotem wstrzymania wykonania aktu mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania, natomiast zaskarżone w sprawie postanowienie, tj. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej, nie jest aktem o znamionach wykonalności, gdyż nie wynika z niego wprost obowiązek nadający się do wykonania lub kwalifikujący się do egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący obecnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podziela pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia 12 marca 2024 r., I FZ 45/24, nie widząc w konsekwencji możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego w omawianym względzie.
Nadto trzeba wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ograniczenie się do sformułowania samego wniosku, bez jego należytego uzasadnienia, uniemożliwiałoby – nawet w sytuacji, gdyby wstrzymanie wykonania aktu było co do zasady dopuszczalne – ocenę, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga jednak podkreślenia, że w okolicznościach sprawy jest to okoliczność o znaczeniu drugorzędnym, gdyż nawet w przypadku rzetelnego uzasadnienia wniosku nie byłoby podstaw do jego uwzględnienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Sylwester Marciniak
Sędzia NSA