Uzasadnienie
W złożonej skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 lipca 2014 r., I SA/Gd 459/13, w przedmiocie odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki, skarżąca B. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych obu instancji. W motywach wniosku podniesiono, że za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawia wysoka kwota zaległości podatkowej, przekraczająca możliwości płatnicze strony. W tym kontekście wskazano, że sytuacja skarżącej uległa znacznemu pogorszeniu w porównaniu ze stanem istniejącym w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy; znajduje się ona na skraju ubóstwa, grozi jej bezdomność w związku z wydanym wobec niej wyrokiem eksmisyjnym, a koszty utrzymania jej małoletnich dzieci przejęła w dużej mierze Gmina Miasta G. W rezultacie wykonanie decyzji pozbawi skarżącą środków utrzymania. Dodatkowo wskazano na orzeczenia organów oraz WSA w Gdańsku w zakresie zarzutów zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie zauważyć należy, że pozbawienie wnioskodawcy środków utrzymania jest postrzegane w orzecznictwie jako (potencjalna) szkoda uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) (zob. np. post. NSA z 26 marca 2010 r., II FZ 51/10, CBOSA). Należy jednak zauważyć, że skarżąca powinna możliwie najbardziej wyczerpująco wykazać "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", m.in. we wskazanej postaci, co dopiero otwiera Sądowi drogę do uzupełnienia udzielonych informacji o analizę akt sprawy (por. post. NSA z 10 lutego 2014 r., I FSK 76/14, CBOSA).
W niniejszej sprawie nie można uznać, że treść wniosku oraz akt sprawy pozwala na ocenę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W szczególności nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy wskazane przez skarżącą okoliczności wydania wobec niej wyroku eksmisyjnego oraz niedostatecznych środków utrzymania. Brak jest w aktach, wbrew uzasadnieniu wniosku (s. 23 skargi kasacyjnej), wyroku eksmisyjnego Sądu Rejonowego [...] w G. z 30 grudnia 2013 r., na który powołuje się strona. Ponadto brak jest dokumentów obrazujących możliwości płatnicze strony. Skarżąca wskazując na pogorszenie swojej sytuacji materialnej nie zważa na to, że nie jest ona w istocie znana Sądowi.
Przypomnieć bowiem należy, że odmowa przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie nastąpiła z powodu nieprzedstawienia przez skarżącą oświadczeń i dokumentów pozwalających ocenić jej kondycję finansową i w rezultacie przesłanki udzielenia w procesie pomocy materialnej z budżetu państwa (postępowanie wpadkowe w tym zakresie zakończyło post. NSA z 9 stycznia 2014 r., I FZ 469/13, k. 91-94 akt). Z kolei na brak dostatecznych informacji do oceny przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazywał stronie Sąd pierwszej instancji, w postanowieniu z 4 marca 2014 r., oceniając poprzedni wniosek w przedmiotowym zakresie zawarty w skardze (s. 2 uzasadnienia postanowienia).
Z uwagi na powyższe oraz na to, że do przedmiotowego wniosku również nie dołączono dokumentów pozwalających na analizę możliwości płatniczych skarżącej, uznać należy, że jej oświadczenia odnośnie do skutków wykonania decyzji nie zostały uprawdopodobnione. W szczególności wnioskodawca nie wykazał, w jaki sposób wyegzekwowanie należności objętych sporną decyzją miałoby wpłynąć na pogorszenie bieżącej sytuacji finansowej, a zwłaszcza spowodować pozbawienie środków utrzymania. Sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa.