Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 818/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę Z. R. – B. s.c. J. M., S. S. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że strona, pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r., została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, którą w jej imieniu złożył pełnomocnik – dor. pod. E. D. Wezwanie dotyczyło m. in. złożenia w terminie siedmiu dni pełnomocnictwa procesowego dla wymienionego dor. pod., do działania w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Na wezwanie strona odpowiedziała w terminie, jednakże w ocenie Sądu złożone pełnomocnictwo nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 46 § 3 w zw. z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a.
Skutkowało to stwierdzeniem, że strona pomimo wezwania oraz pouczenia o konsekwencjach prawnych nie uzupełnienia wskazanych przez Sąd braków formalnych nie usunęła uchybień stojących na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu skargi. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji skargę strony odrzucił.
Na powyższe orzeczenie skarżąca spółka, działając za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego złożyła skargę kasacyjną w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Jako podstawy kasacyjne wskazała:
- - naruszenie art. 46 § 1, 2, 3 w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;
- - naruszenie art. 151 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej bez możności rozpatrzenia jej słuszności czym m. in. zostały także naruszone przepisy Konstytucji RP zawartej w art. 63.
W uzasadnieniu strona oprócz uwag ogólnych na temat warunków udzielania pełnomocnictwa oraz dostępu obywatela do możności dochodzenia jego praw, zwróciła uwagę na zakres udzielonego pełnomocnictwa, które jak stwierdziła, nie było dotąd kwestionowane.
Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Za całkowicie chybiony, a po części wręcz niezrozumiały uznać należało drugi z wymienionych zarzutów kasacyjnych. Strona bowiem jako naruszone, wskazała przepisy, które stanowią alternatywne podstawy rozstrzygnięcia po uprzednim, merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym nie jest możliwe by podnosić naruszenie zarówno art. 151, jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w sytuacji gdy w ramach wydanego postanowienia nie mogły one mieć zastosowania, bowiem Sąd wobec stwierdzenia przeszkód o charakterze formalnym nie odniósł się w żaden sposób do istoty sprawy, tj. nie poddał kontroli zaskarżonej decyzji organu podatkowego.
Co więcej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnego związku powołanych przepisów z art. 63 Konstytucji RP.
Jeśli chodzi natomiast o część zarzutu dotyczącą przepisu p.u.s.a., należało stwierdzić, że § 2, ani też art. 151 takiej ustawy nie istnieją, a w związku z tym nie można było i w tej kwestii zająć żadnego stanowiska.
Nie mniej jednak za uzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 46 § 1, 2, 3 w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W treści złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego, strona wskazała, że upoważnia ustanowionego dor. pod. także do "reprezentowania mnie przed sądami w charakterze strony, wnioskodawcy, uczestnika postępowania i do udzielania dalszych pełnomocnictw". Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraziła wolę by pełnomocnik zastępował ją przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Gliwicach, który to niewątpliwie mieści się w zakresie pojęciowym słowa "sądy".
W konsekwencji, wbrew temu co stwierdził Sąd pierwszej instancji, wymagane art. 46 § 3 p.p.s.a. pełnomocnictwo procesowe zostało przedstawione, a co za tym idzie nie można było uznać za uzasadnione odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Przechodząc do kwestii wniosku strony skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego stwierdzić trzeba, że regulujący tę materię art. 203 pkt 1 p.p.s.a. daje podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów jedynie w sytuacji gdy na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej uchylono wyrok, a nie postanowienie, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Nie mniej jednak, poniesione w ten sposób koszty będą wzięte pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji w momencie orzekania w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., bowiem niewątpliwie stanowiły niezbędne wydatki poniesione przez stronę w toku postępowania.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.