Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., I FSK 2108/11, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 74/11 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 3 grudnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. (punkt 1. sentencji wyroku) oraz odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości (punkt 2. sentencji wyroku).
Pismem z dnia 31 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej - doradca podatkowy K. D. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści opisanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnej. We wniosku pełnomocnik skarżącej sformułował pytanie, czy przedmiotowy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchyla również postanowienie zawarte w punkcie III. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w ramach którego przyznano doradcy podatkowemu wynagrodzenie za czynności pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
W ocenie pełnomocnika skarżącej bowiem Sąd pierwszej instancji w sposób błędny i bezprawny interpretuje pkt 1. sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmując, że wyrok ten uchyla także postanowienie Sądu pierwszej instancji w zakresie przyznanego doradcy podatkowemu wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Taka wykładnia jest – w ocenie doradcy podatkowego – niezgodna z art. 183 w zw. z art. 174 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a") w zw. z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z przyjętym w piśmiennictwie i judykaturze stanowiskiem, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98).
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 2108/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 74/11 w całości, to znaczy również w zakresie postanowienia zawartego w punkcie III. tego wyroku Sądu pierwszej instancji, dotyczącego wynagrodzenia doradcy podatkowego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Treść punktu 1. sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia w tym względzie wątpliwości, wobec czego brak jest podstaw do dokonania wykładni tego wyroku.
Niemniej jednak należy w tym miejscu wyjaśnić, że Dyrektor Izby Skarbowej w O. w skardze kasacyjnej zaskarżył opisany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i sformułował wniosek o uchylenie tego wyroku również w całości. Tym samym trzeba przyjąć, że wyrok ten nie uzyskał przymiotu prawomocności w całości, to jest w zakresie wszystkich postanowień zawartych w sentencji tego wyroku, a zatem także w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia doradcy prawnego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska tego Sądu wyrażonego w powoływanym przez doradcę podatkowego K. D. postanowieniu z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 1764/11, dotyczącym tożsamej pod względem faktycznym i prawnym sprawy.
W pełni podzielić przy tym należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1412/04 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), w którym – odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego w ramach prawa pomocy o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne – stwierdzono, że stosownie do art. 250 i 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynagrodzenie dla takiego pełnomocnika przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne. Oznacza to, że następuje ono po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez WSA, od którego według art. 259 i 260 P.p.s.a. służy sprzeciw, a następnie zażalenie w toku instancji. Uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w tym przedmiocie związane jest zatem z kontrolą instancyjną takich orzeczeń.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.