Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 596/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 6 grudnia 2012 r. nr... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało skarżącemu doręczone 27 grudnia 2012 r. w trybie doręczenia zastępczego, więc termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 28 stycznia 2013 r. (poniedziałek). Skarga na powyższą decyzję została wniesiona 31 stycznia 2013 r., a więc z przekroczeniem terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji WSA odrzucił spóźnioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej na postanowienie WSA skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 2, § 3 oraz art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i odrzucenie skargi, w sytuacji gdy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie zostało doręczone skarżącemu, lecz B. E., która nie jest domownikiem, a zatem termin na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie tylko nie upłynął, ale również nie rozpoczął swojego biegu;
- - art. 49 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. oraz art. 143 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wezwania organu administracji do uzupełnienia braku formalnego pisma - odpowiedzi na skargę tj. do wykazania przez Naczelnika Wydziału B. S. swojego umocowania do podpisania odpowiedzi na skargę w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej. Wada skutkująca nieważnością postępowania na zasadzie art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych i przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc oparta została ona na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, bez możliwości ich konkretyzowania i domyślania się ich uzasadnienia. Z urzędu NSA bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), co jednak w tej sprawie nie występuje.
Nie ma racji autor skargi kasacyjnej, jakoby w tej sprawie miała miejsce nieważność postępowania wskazana w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. dotycząca zdolności sądowej lub procesowej strony postępowania czy prawidłowości umocowania pełnomocnika. Kwestia podpisu pod odpowiedzią Dyrektora Izby Skarbowej na skargę pozostaje na etapie postępowania kasacyjnego całkowicie irrelewantna. Na marginesie wskazać jedynie należy, że zasady podpisywania odpowiedzi na skargi do WSA wynikają z "Regulaminu organizacyjnego Izby Skarbowej w W." - stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 31/2012 Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 lipca 2012 r. w sprawie nadania Izbie Skarbowej w W. regulaminu organizacyjnego - dostępnego na stronie internetowej Izby Skarbowej w W. (...).
Uzasadniając zarzut związany z odrzuceniem skargi w tej sprawie, autor skargi kasacyjnej argumentuje, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało doręczone matce skarżącego, która nie jest domownikiem strony ani nie zobowiązała się przekazać pisma adresatowi. Zgodnie z art. 149 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przepis ten reguluje tzw. doręczenie zastępcze. Ma ono zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy doręczyciel nie zastał w domu adresata, ale zastał inną osobę – domownika, dozorcę lub sąsiada. W tej zaś sprawie nie mamy do czynienia z taką okolicznością. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika bowiem, że przesyłka z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej była awizowana dwukrotnie (11 grudnia 2012 r. i 19 grudnia 2012 r.), a więc jej doręczenie 27 grudnia 2012 r. nie mogło mieć miejsca w mieszkaniu adresata, lecz w placówce pocztowej wskazanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w której przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata.
Nie ulega więc wątpliwości, że art. 149 Ordynacji podatkowej nie miał w ogóle zastosowania w tej sprawie. Jednocześnie wskazać trzeba, że - co istotne, a jest znane Sądowi kasacyjnemu z urzędu – B. E. tego samego dnia (27 grudnia 2012 r.) odebrała też inną przesyłkę skarżącego na podstawie upoważnienia nr 36/2005, co wskazuje, że była ona osobą umocowaną do odbioru pism kierowanych do skarżącego (vide sprawa o sygn. akt I FSK 2152/13). Rozważania więc co do tego, czy była ona domownikiem skarżącego, czy podjęła się oddania korespondencji skarżącemu oraz co do tego, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie zaznaczono informacji na temat podjęcia się oddania korespondencji skarżącemu, nie mają żadnego znaczenia w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji również nie brał takich okoliczności pod uwagę.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło więc w tej sprawie do naruszenia art. 58 § 1 pkt 2, § 3 i art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 149 Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła więc tego, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało doręczone skarżącemu 27 grudnia 2012 r., a więc ustawowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął 28 stycznia 2013 r. (poniedziałek). Słusznie więc Sąd pierwszej instancji ocenił, że skarga złożona dopiero 31 stycznia 2013 r. była wniesiona po terminie i z tego względu odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W myśl art. 250 p.p.s.a. wynagrodzenie radcy prawnego w zakresie poniesionych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jak również zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, przysługuje mu bez względu na wynik sprawy. Jednakże sądem właściwym do rozstrzygnięcia o przyznaniu lub odmowie przyznania wynagrodzenia za wykonane zastępstwo prawne jest wojewódzki sąd administracyjny, który postanowił o przyznaniu stronie prawa pomocy. Stosowne postanowienie zapada na posiedzeniu niejawnym i może zostać wydane przez sąd w składzie jednego sędziego, jak również przez referendarza sądowego.
O przekazaniu według właściwości wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.