Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 czerwca 2015 r., III SA/Wa 2439/14, D. C. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych organów obu instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2011 r.
W motywach wniosku wskazano, że wykonanie decyzji wymagać będzie od skarżącej spłaty znacznej należności, przekraczającej jej obecne możliwości majątkowe. Postępowanie egzekucyjne może całkowicie wykluczyć ją z bieżącej działalności zarobkowej, gdyż spowoduje znaczne pogorszenie jej zdolności kredytowej oraz wiarygodności w zakresie współpracy z kontrahentami, co w efekcie zagrozi jej własnemu utrzymaniu. Tak znaczne uszczuplenie majątku pozbawi bowiem skarżącą płynności finansowej i uniemożliwi tym samym pokrywanie bieżących wydatków związanych z działalnością, a w konsekwencji doprowadzi do likwidacji przedsiębiorstwa skarżącej, która nie będzie już w stanie zaspokajać podstawowych potrzeb rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z 11 września 2014 r. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego (por. s. 10 uzasadnienia skargi, s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Sąd uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie zostały przez skarżącą uprawdopodobnione, ponieważ "nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby (...) ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku" (s. 2 uzasadnienia ww. postanowienia).
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia od powyższej oceny na etapie postępowania kasacyjnego, zważywszy na równie ogólnikową treść obecnie rozpoznawanego wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania spornych decyzji. Nie budzi wątpliwości, że co do zasady utrata płynności finansowej prowadząca do likwidacji działalności gospodarczej i pozbawienia wnioskodawcy środków utrzymania, na co wskazuje strona, stanowi potencjalną (znaczną) szkodę i zarazem skutek trudny do odwrócenia, tj. spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie ww. art. 61 § 3 ustawy. Tym niemniej również w aktualnym wniosku nie udzielono Sądowi żadnych informacji (ew. dokumentów źródłowych) o sytuacji majątkowej skarżącej, które pozwoliłyby zweryfikować ww. twierdzenia, tj. ocenić wpływ postępowania egzekucyjnego na kondycję przedsiębiorstwa strony. Innymi słowy uznać należy, że możliwości płatnicze skarżącej nie są znane.
Tymczasem sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. post. NSA z 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14, CBOSA). Jakkolwiek więc znaczna wysokość egzekwowanego zobowiązania (ponad sto tys. zł) jest w analizowanym przypadku oczywista, to Sądowi nie przedstawiono danych pozwalających na stwierdzenie, że jego przymusowa zapłata przekracza zdolności płatnicze skarżącej w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ww. ustawy