Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1418/14, J. G. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 września 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący stwierdził, że wysokość zaległości podatkowych i odsetek przekracza jego możliwości płatnicze, a informacje dotyczące jego sytuacji materialnej oraz dokumenty z tym związane znajdują się w aktach sprawy. Nadto skarżący szeroko opisał przebieg postępowania egzekucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że skarżący nie powołał żadnych konkretnych okoliczności mających świadczyć o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ograniczając się do wniosku i ogólnego wskazania na "przekraczanie możliwości płatniczych" i "trudną sytuację finansową" skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji na to, w jaki sposób w jego przypadku wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Nie może być uznane za wystarczające lakoniczne odwołanie się do tego, że informacje na temat sytuacji materialnej skarżącego i dokumenty z tym związane znajdują się w aktach sprawy, zwłaszcza że argument ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy (skarżący działa przez pełnomocnika z wyboru, nie wnosił o przyznanie prawa pomocy na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej składany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji również pozbawiony był konkretnych danych pozwalających na ocenę sytuacji materialnego skarżącego i nie został wsparty żadnymi dokumentami).
Należy podkreślić, że skarżącemu wyjaśniano już na wcześniejszych etapach postępowania, że nie uprawnia do przyznania ochrony tymczasowej wniosek, który w istocie ogranicza się do ogólnikowego argumentu, że wysokość zaległości przekracza możliwości finansowe skarżącego. Wskazano też, że akta sprawy nie zawierają wyczerpującej informacji o możliwościach płatniczych skarżącego. Powtarzanie tych wywodów, zważywszy na zastępowanie strony przez profesjonalnego pełnomocnika, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niecelowe (zob. szerzej s. 2-3 uzasadnienia postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1418/14, oraz s. 3-4 uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 28 maja 2015 r., I FZ 146/15).
Co więcej, analogiczne argumenty zawarte zostały w postanowieniach sądów administracyjnych wydanych w innej ze spraw skarżącego (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1002/14, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., I FZ 507/14, a także postanowienie NSA z dnia 9 września 2015 r., I FSK 1313/15).
W takiej sytuacji należy uznać, że skarżący nie wykazał, by w jego przypadku zaszły przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym skarżący upatruje niebezpieczeństwa zajścia skutków w tym przepisie określonych. To obowiązkiem skarżącego było sprecyzowanie okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie mu ochrony tymczasowej, a brak konkretnego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w istocie pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek.