Uzasadnienie
H. S., składając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 października 2007 r. oddalającego skargę Podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 24 kwietnia 2007 r., zwróciła się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego wyroku, a tym samym decyzji podatkowej, ze względu na ważny interes finansowy Strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Strona podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony tym, że Podatnik zlikwidował działalność gospodarczą i obecnie nie jest w stanie tej decyzji wykonać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że co do zasady wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z chwilą uprawomocnienia stają się wykonalne. Wyjątkiem od wykonalności prawomocnego wyroku może być przypadek przewidziany przez art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania, w razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia. W niniejszej sprawie Strona złożyła od wyroku WSA w Białymstoku skargę kasacyjną, w związku z czym wyrok ten - stosownie do treści art. 168 § 1 p.p.s.a. - nie stał się jeszcze prawomocny. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie wniesiono środka odwoławczego w przewidzianym terminie. Ze względu natomiast na okoliczność, że zaskarżony wyrok nie stał się prawomocny, należy uznać, że nie jest również wykonalny, a co za tym idzie - żądanie wstrzymania jego wykonania jest bezprzedmiotowe.
Odnosząc się z kolei do kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej do WSA w Białymstoku decyzji, należy mieć na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższej regulacji należy uznać, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd.
Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jedynie ogólnikowo powołała się na swój interes finansowy oraz wskazała na fakt, że zlikwidowała działalność gospodarczą i nie jest w stanie wykonać decyzji. Strona do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów, ani nie wskazała żadnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (taką przesłanką nie jest ani fakt zlikwidowania działalności gospodarczej, ani gołosłowne twierdzenie o niemożliwości wykonania decyzji). Z tego też względu wniosek jej należy uznać za pozbawiony podstaw.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.