Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1916/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. P. S. Sp. z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 2 listopada 2009 r. pełnomocnik strony został wezwany pismem z dnia 5 listopada 2009 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 13 listopada 2009 r. Pismem z dnia 23 listopada 2009 r. pełnomocnik poinformował Sąd, że w załączeniu przedstawia urzędowy odpis pełnomocnictwa z dnia 6 października 2009 r., odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, oraz odpis pełnomocnictwa z dnia 6 października 2009 r., dowód uiszczenia wpisu od wniesionej skargi a także dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Z prezentaty umieszczonej na wniesionym piśmie wynika, iż odpowiedź na wezwanie wraz z wyżej wymienionymi załącznikami została złożona osobiście dnia 23 listopada 2009 r. w biurze podawczym tamtejszego Sądu przez doradcę podatkowego M. M. pełnomocnika Spółki.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym w terminie.
Pełnomocnik Spółki (doradca podatkowy) M. M. w skardze kasacyjnej na to postanowienie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia (tj. merytorycznego rozpoznania skargi) na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając mu:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego przez Sąd przez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. naruszenie art. 65 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964- Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 Nr 16, poz. 93-dalej k.c.) w związku z art. 40 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak zastosowania do oceny zakresu umocowania osoby podpisującej skargę, wynikającego z odpisu pełnomocnictwa z dnia 12 maja 2006 r. przedstawionego jako załącznik do skargi.
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, tj. naruszenie:
- 1. art. 40 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, iż odpis pełnomocnictwa z dnia 12 maja 2006 r. przedstawiony w załączniku do skargi, nie upoważniał osoby podpisującej skargę, do jej wniesienia w imieniu Skarżącej;
- 2. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 46 § 3 oraz art. 49 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi po uprzednim wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi prze złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pomimo dochowania przez Skarżącą warunków formalnych skargi w tym zakresie.
Skarżąca argumentując pierwszy zarzut stanęła na stanowisku, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, podobnie jak w postępowaniu cywilnym, do wykładni oświadczenia woli zawartego w pełnomocnictwie zastosowanie znajdować powinny przepisy art. 65 § 1 i § 2 k.c., zgodnie z którymi w umowach należy raczej badać jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu oraz należy tłumaczyć je tak jak wymagają tego ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje.
Zdaniem Skarżącej Sąd dokonując wykładni oświadczenia woli zawartego w odpisie pełnomocnictwa załączonego do skargi powinien był wziąć pod uwagę przede wszystkim potoczne znaczenie zawartych w tym oświadczeniu słów, nawet jeśli odbiegały one nieco od poprawności sformułowań w znaczeniu ściśle prawnym.
Uzasadniając kolejne zarzuty Skarżąca uznała, że Sąd nie ustalił w sposób prawidłowy treści pełnomocnictwa z dnia 12 maja 2006 r. oraz nie dokonał wykładni oświadczenia woli stron, a także nie odwołał się do zasad wykładni oświadczeń woli sformułowanych w prawie cywilnym naruszając tym samym art. 40 p.p.s.a. w ocenie Skarżącej skoro w treści odpisów pełnomocnictwa wskazano umocowanie do reprezentowania Skarżącej przed wszelkimi organami publicznoprawnymi, to należało przyjąć, iż pełnomocnictwo to uprawniało do reprezentowania Skarżącej przed sądem w sprawie skargi na zaskarżoną interpretację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem prawnym o ograniczonym zakresie podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a).
Autor skargi kasacyjne w niniejszej sprawie zarzucił Sądowi I instancji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w powiązaniu z art. 46 § 3 i 49 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którymi Sąd odrzucił skargę, gdyż nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mimo twierdzeń o braku przesłanek wynikających z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. pełnomocnik Spółki pomija fakt, że Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z powodu nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Jak wynika z prezentaty zamieszczonej na pierwszej stronie odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, odpowiedź ta, wraz z załącznikami, został wniesiona do Sądu osobiście przez ustanowionego w sprawie w dniu 6 października 2009 r. pełnomocnika profesjonalnego, doradcę podatkowego M. M. w dniu 23 listopada 2009 r., zatem po upływie siedmiodniowego terminu wyznaczonego w wezwaniu doręczonym w dniu 13 listopada 2009 r. Do odpowiedzi załączone zostało także pełnomocnictwo z dnia 6 października 2009 r. udzielone P. A. S. do reprezentowania Spółki w postępowaniach w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego przed organami podatkowymi oraz wojewódzkimi sądami administracyjnymi, w tym do sporządzania i wnoszenia w imieniu Spółki skarg.
Tak więc braki skargi zostały uzupełnione, jednakże z uchybieniem wyznaczonego terminu.
W tym kontekście nie mogą znaleźć uzasadnienia zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym postanowieniem przepisów art. 65 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, art. 40 p.p.s.a. czy art. 58 pkt 3 w zw. z art. 46 i art. 49 § 1 tej ustawy.
Autor wniesionego środka zaskarżenia od postanowienia odrzucającego skargę z powodu uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi skupił się na wykazaniu, że udzielone P. A. S. pełnomocnictwo obejmowało także reprezentację przed sądami administracyjnymi. Zdaniem pełnomocnika wynika to z użycia słów: "innymi organami publiczno-prawnymi". Nie można nie zauważyć, że zasadnym było wezwanie sądu pierwszej instancji do przedłożenia dokumentu obrazującego umocowanie do działania w postępowaniach sądowoadministracyjnych z uwagi na wymienienie w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 12 maja 2006 r. organów skarbowych, urzędu celnego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak i innych organów publiczno-prawnych. Takie zestawienie podmiotów wymienionych w tym dokumencie daje przekonanie, że te inne organy to organy administracji publicznej, a nie jak wykazuje to pełnomocnik w skardze kasacyjnej "organy władzy publicznej".
Żadnego zresztą z tych dwu ww. określeń nie użyto w przedmiotowym dokumencie, ale wymiennie w nim organów administracji i dopełnienie ich formułą o innych organach publiczno- prawnych uprawniało Sąd pierwszej instancji do przyjęcia, że umocowanie nie obejmuje reprezentacji przed sądami.
Należy także zauważyć, że wezwanie do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa zostało odebrane 13 listopada 2009 r. Załączone do odpowiedzi na wezwanie pełnomocnictwo udzielone Andrzejowi Smudze nosi datę 6 października 2009 r., a więc sprzed odbioru wezwania. W pełnomocnictwie tym wyraźnie wymienione są już wojewódzkie sądy administracyjne obok organów podatkowych. Zatem Spółka widziała potrzebę określenia właściwego zakresu umocowania obejmującego także administracyjny sąd pierwszej instancji. W przeciwnym razie, będąc przekonana, że "inne organy publiczno- prawne" to także sądy, nie podejmowałoby ponowni takiej czynności.
Powyższe okoliczności i oceny wskazują, że wezwanie WSA do przedmiotowego uzupełnienia braków było uzasadnione, a wywody dotyczące tej kwestii, obok kwestii uchybienia terminu, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, znajdują potwierdzenie zarówno w materiale zgromadzonym w aktach sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawa. Trafnie podniósł też Sąd pierwszej instancji, że umocowania w określonym zakresie nie można domniemywać, musi być ono określone wyraźnie, a załączone do skargi pełnomocnictwo nie zawiera w swej treści słowa "sąd", zaś kontekst w jakim użyto słów "inne organy publiczno- prawne" nie pozwala na uznanie, że chodzi także sąd administracyjny.
W tym miejscu należy odnieść się obszernych wywodów skargi kasacyjnej dotyczących przepisów art. 65 § 1 i § 2 k.c. w związku z art. 40 p.p.s.a.. Z uregulowań art. 36 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu sądowo- administracyjnym do prowadzenia spraw przed tymi sądami może być ogólne: (pkt 1) do prowadzenia poszczególnych spraw (pkt 2), do niektórych tylko czynności w tym postępowaniu (pkt 3). Przepis art. 40 p.p.s.a. daje możliwość udzielenia pełnomocnictwa w zakresie szerszym, niż wymienione w art. 36, a wówczas jego zakres, czas trwania i skutki umocowania ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego, a więc także i art. 65 K.c. jednakże w niniejszej sprawie kwestią sporną jest nie to, czy jest to pełnomocnictwo ogólne do danej sprawy, jakieś czynności, czy szersze, ale to, czy daje ono podstawę do reprezentowania przed sądem administracyjnym. W świetle wywodów powyższych za nietrafne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd art. 46 § 3 oraz 49 § 1 p.p.s.a.
Oceniając zatem zaskarżone postanowienie odrzucające skargę, należy stwierdzić, że odrzucenie skargi było zasadne i prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pełnomocnik Spółki nie wypełnił bowiem wezwania Sądu pierwszej instancji i nie przedłożył dokumentu pełnomocnictwa w wyznaczonym pod rygorem odrzucenia skargi terminie do uzupełnienia braków. W skardze kasacyjnej nie zdołał zaś podważyć trafności zaskarżonego postanowienia.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.