Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 1202/07 oddalającego skargę "T." Sp. z o.o. w C. (zwanej dalej Spółką) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 sierpnia 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytań prejudycjalnych skierowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1062/06.
W ocenie skarżącej Spółki rozstrzygnięcie ETS będzie miało dla niej fundamentalne znaczenie, albowiem potwierdzi, czy nałożenie na nią dodatkowego zobowiązania podatkowego można uznać za dopuszczalne na gruncie prawa wspólnotowego. Pełnomocnik Spółki podkreślił istniejące na tle art. 109 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie. Stwierdził on, że jeżeli uznać, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe jest środkiem specjalnym, to jego stosowanie na podstawie art. 109 ustawy o podatku od towarów i usług jest niedopuszczalne, skoro Polska nie zastosowała procedur pozwalających na zastosowanie takiego środka zgodnie z normą art. 27 VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) oraz z orzecznictwem ETS, a także nie poinformowała Komisji Europejskiej oraz innych Państw Członkowskich o jego wprowadzeniu.
Podniesiono też, że nałożenie na Spółkę dodatkowego zobowiązania podatkowego przybrało w przedmiotowej sprawie postać wyjątkowo dotkliwej sankcji administracyjnej, co naruszyło wynikającą z prawa wspólnotowego zasadę proporcjonalności.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie ustosunkował się do wniosku Spółki o zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) przewiduje możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania przez sąd, jeżeli rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Natomiast art. 192 p.p.s.a. stwierdza, że, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123-125, postępowanie przed NSA ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron. Warunkiem zawieszenia postępowania na wniosek jest zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy.
Brak poparcia wniosku przez jedną ze stron uniemożliwia sądowi wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, chyba że wskazane przez stronę wnioskującą powody przemawiające za zawieszeniem postępowania dają mu podstawę do działania z urzędu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 306).
Wątpliwości, jakie pojawiły się w niniejszej sprawie, a które dotyczą dodatkowego zobowiązania podatkowego, wymagają wyjaśnienia przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
W świetle obowiązujących przepisów nie ulega wątpliwości, że orzeczenie ETS dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, a także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne.
Mając na uwadze to, że rozstrzygniecie sprawy, której dotyczy skarga kasacyjna zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (sprawa C-502/07) – Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 192 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.