Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Po 477/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 27 marca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, listopad i grudzień 2003 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją organ podatkowy określił skarżącej spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a ponadto ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za listopad i grudzień w wysokości 30 % zawyżenia kwoty do przeniesienia.
Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do WSA w Poznaniu, w której zakwestionowała m.in. zasadność ustalenia jej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wobec naruszenia podstawowych zasad I Dyrektywy Rady z 11 kwietnia 1967 r. oraz VI Dyrektywy Rady z 14 maja 1977 r.
Sąd po zbadaniu skargi uznał, że ustalenie spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego w trybie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W ocenie Sądu przepis ten, będący powtórzeniem art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) stanowić może podstawę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego również za okresy sprzed dnia wejścia w życie nowej ustawy o podatku VAT z dnia 11 marca 2004 r., na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt I FPS 2/05 uznając, że brak przepisów przejściowych w tej ustawie nie stanowi przeszkody do stosowania art. 109 do zdarzeń sprzed 1 maja 2004 r.
Od powyższego wyroku pełnomocnik spółki wniósł skargę kasacyjną. Wyrok zaskarżono w części dotyczącej nałożonego na stronę obowiązku zapłaty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług (30 % sankcji) za listopad i grudzień 2003 r. Wyrokowi zarzucono niezgodność z przepisami prawa – art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. i art. 84 Konstytucji RP.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz zasądzenie od przeciwnika kosztów postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych stwierdzono, że podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie jest błędne i oparte na niespójnych i nieprzyjaznych dla biznesu przepisach. Zdaniem strony ustawodawca nie wprowadził żadnych przepisów przejściowych pomiędzy ustawami o podatku od towarów i usług z 1993 r. oraz 2004 r. stara ustawa już nie obowiązywała, a stosowanie nowej złamałoby zasadę lex retro non agit.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną trudno się również zgodzić z tezą o pełnej kontynuacji pomiędzy art. 27 poprzedniej ustawy, a art. 109 obecnie obowiązującej ustawy o VAT. Takie rozstrzygnięcie stanowi naruszenie Konstytucji RP, ponieważ nakładanie obowiązków podatkowych zgodnie z art. 84 Konstytucji RP, wymaga podstawy ustawowej.
Ponadto, strona podtrzymała podnoszone wcześniej twierdzenie, że ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego narusza podstawowe zasady I i VI Dyrektywy i uważa, że wobec wielu toczących się postępowań dotyczących tej sankcji istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że ETS uzna, iż sankcja VAT jest niezgodna z dyrektywą UE w sprawie VAT.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniesiono, że zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane zostały w oderwaniu od przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie zostały powiązane z żadną z wymienionych w tym artykule podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.
W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romanowska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174).
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono "niezgodność z przepisami prawa", nie wskazując jednakże na czym ta niezgodność miałaby polegać.
Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy są przepisami prawa materialnego. Zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było zarzucić naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Skarga kasacyjna nie zawiera takiego zarzutu. Zatem nie spełnia wymogu ustawowego w postaci prawidłowego wskazania podstaw kasacyjnych.
Skoro skarga kasacyjna nie jest oparta na prawidłowo sformułowanych podstawach, to Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi, nie może uznać za uzasadniony, ogólnikowo sformułowanego pod adresem wyroku, zarzutu niezgodności z przepisami prawa.
Z tego względu zarzut naruszenia prawa materialnego nie może zostać uwzględniony.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.