Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 67/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 29 października 2010r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2006r.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia zasadności zakwestionowania przez organy dokonania przez skarżącą, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą - Firma Budowlana F. z siedzibą w G., obniżenia kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży dokonanej przez nią w II, III i IV kwartale 2006r., o kwoty podatku naliczonego udokumentowanego fakturami wystawionymi przez:
- - C., sp. z o.o. z siedzibą w L. - dwie faktury: z 19 maja 2005r. i 19 maja 2006r. za wykonane specjalistyczne prace wiertnicze i za materiały budowlane;
- - J., spółka z o.o. z siedzibą w S. (udziałowcy: R. M., T. B. – występują na pieczątce firmy) – faktura z 1 sierpnia 2006r. za przygotowanie, wykonanie fundamentów na cmentarzu w R., z 9 sierpnia 2006r. za ułożenie płyt granitowych na cmentarzu w R., z 19 sierpnia 2006r. za przygotowanie i wylanie konstrukcji nośnej schodów terenowych;
- - PHU G. R. M. ze S. – faktura z 1 grudnia 2006r. za wykonanie prac konserwacyjno-porządkowych na stanowisku SL Stoczni Marynarki Wojennej w G.;
- - PPHU T. R.G. R. K. z P. – faktura z 23 czerwca 2006r. za dostawę prefabrykatów, z 11 lipca 2006r. za dostawę prefabrykatów, z dnia 30 sierpnia 2006r. za prace konserwacyjno-porządkowe, z 1 sierpnia 2006r. za prace konserwacyjno-porządkowe na Stoczni, z 4 grudnia 2006r. za wykonanie remontu pomieszczeń ambulatorium D. w R. Organy podatkowe I i II instancji stwierdziły, że wymienione faktury dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane przez wystawców faktur.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca, reprezentowana przez swego męża A. F., wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 121, art. 122, art. 123, art. 178 § 1, art. 179, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.
Sąd I instancji, oddalając skargę, wskazał, że wbrew twierdzeniu strony organy podatkowe, w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustaliły, że zakwestionowane faktury kosztowe nie odzwierciedlają wykonania usług w nich opisanych pomiędzy wystawcą tychże faktur a ich adresatem czyli stroną skarżącą, a tylko wówczas podatnik podatku od towarów i usług może posłużyć się uprawnieniem wynikającym z dyspozycji art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) zw. dalej: ustawa o VAT.
Ocenił, że organy podatkowe zasadnie uznały, że sama faktura VAT, umowa o świadczenie usług czy dowód zapłaty należnego z tego tytułu wynagrodzenia nie potwierdzają, że w rzeczywistości doszło do realizacji umówionych usług przez wystawcę faktury. Wskazywane przez skarżącą i A. F. oraz wystawców spornych faktur w postępowaniu fakty i okoliczności, po sprawdzeniu przez organy podatkowe okazały się dalece niewiarygodne i sprzeczne ze sobą. Jednocześnie organy podatkowe ustaliły, że żaden z wystawców spornych faktur nie podejmował jakichkolwiek czynności polegających na wykonaniu usług opisanych na fakturach.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania podatkowego oraz zarzutu naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej Sąd podkreślił, że organy podatkowe przed wydaniem decyzji każdorazowo zawiadamiały pełnomocnika strony o prawie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i do wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. Nadto skarżąca wskazując na przeszkodę uniemożliwiającą jej samodzielny kontakt z organem II instancji (choroba) pominęła tak istotną okoliczność jaką jest udzielenie pełnomocnictwa swemu mężowi, który faktycznie miał nie siedem dni, ale trzy miesiące na zapoznanie się z materiałem dowodowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie:
1/ art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne i nieuzasadnione uznanie, że w toku przedmiotowego postępowania materiał dowodowy został zebrany prawidłowo i w sposób wyczerpujący, a ustalone okoliczności uzasadniały wniosek, że wystawiane sporne faktury VAT objęte zakresem przedmiotowego postępowania nie potwierdzały rzeczywistego świadczenia usług przez wystawców tychże faktur, 2/ art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 191 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne i nieuzasadnione ustalenia, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony prawidłowo, a zestawienie zebranych materiałów dowodowych potwierdza fikcyjność usług dokumentowanych spornymi fakturami VAT.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu m.in. wskazał, że z prowadzonego postępowania podatkowego wynika, że organ pozostawił bez rozpoznania szereg wskazanych przez skarżącą wniosków dowodowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów postępowania, przy czym autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie ustalonego i przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanu faktycznego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Jak bowiem szczegółowo wywiódł Sąd I instancji stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony przy uwzględnieniu całości materiału zgromadzonego w sprawie, wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania, które poddane następnie zostały wnikliwej analizie i ocenie.
Powyższe w pełni uzasadniało konstatację tego Sądu, że ocena materiału dowodowego przez organy podatkowe nie nosi cech dowolności, jest zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia i logiki. Została przy tym dokonana zarówno z uwzględnieniem dowodów potwierdzających fikcyjność usług udokumentowanych spornymi fakturami, jak i dowodów oraz argumentacji, na które powoływała się skarżąca.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia wniosków dowodowych podnoszonych przez Skarżącą należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że zasadnie organy obu instancji w zgodzie art. 188 in fine Ordynacji podatkowej nie przeprowadzały dowodów wnioskowanych przez stronę, gdyż ich przedmiotem były okoliczności stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Zgodnie z obowiązującymi zasadami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej nie zachodziła zatem potrzeba przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego czynności procesowych.
W związku z powyższym nie są zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania oraz dotyczące oceny Sądu, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe nieprawidłowo przyjęły, że sporne faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, W świetle ustalonego stanu faktycznego nie ma bowiem wątpliwości, że faktury te dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane przez ich wystawców.
Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.