Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 892/09 odrzucił skargę S. w W. (dalej jako Strona) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 października 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2008 r.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w L. po rozpatrzeniu odwołania S. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w L. określającej w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia i do rozliczenia w miesiącu następnym za miesiące od stycznia do czerwca 2008 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Następnie WSA wskazał, że z uwagi na fakt, iż pełnomocnik Strony, doradca podatkowy P. Ł. w skardze nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania S., wezwano go do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie pełnomocnik strony przedstawił stosowne umocowanie oraz wskazał, że skarga dotyczy decyzji w przedmiocie prawa żądania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego i nie jest to spór określony kwotowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja podatkowa korygująca wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym określa wartość, która stanowi należność pieniężną, wobec czego zgodnie z art. 231 P.p.s.a. od skargi takiej pobiera się wpis stosunkowy, a co za tym idzie pełnomocnik S. wezwany do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, winien określić sporną kwotę.
Od powyższego orzeczenia, pismem z dnia 8 lutego 2010 r. pełnomocnik Strony skarżącej złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 P.p.s.a., których usunięcie na wezwanie sądu nie jest dopuszczalne.
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i 47 P.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym, właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymaganiom tym przypisuje się charakter materialny, ich niespełnienie wyklucza dopuszczalność ich uzupełnienia i prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi kasacyjnej.
W myśl art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – poza kwestią nieważności postępowania – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia więc rozpoznanie sprawy. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, ani tym bardziej ich formułowanie w zastępstwie strony. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna obarczona jest nieusuwalnym brakiem materialnym, bowiem nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Z uwagi na to, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. dla tego środka zaskarżenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 P.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.