Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005 r. I SA/Łd 963/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Janusz M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w łodzi z dnia 2 lipca 2004 r. (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że trafnie Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, iż brak było przesłanek określonych w art. 240 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ do uchylenia decyzji wymiarowej podjętej w trybie zwykłym i naprawił błąd organu I instancji uchylając decyzję o umorzeniu postępowania o wznowienie postępowania a następnie odmawiając uchylenia decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r.
Powyższego wyrok zaskarżył w całości pełnomocnika strony nazywając wniesiony środek "apelacją". Autor skargi domagał się uchylenia wyroku i uwzględnienia skargi ewentualnie uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sformułowano zarzutów w stosunku do zaskarżonego wyroku, jedynie podano, że podatnik po uzyskaniu błędnej informacji był przekonany, że nie musi składać deklaracji w podatku od towarów i usług, gdy nie osiąga dochodów. Poza tym pełnomocnik strony wskazał, że strony nie interesują na tym etapie postępowania kwestie natury materialnoprawnej, a w szczególności czy winno nastąpić umorzenie postępowania o wznowienie postępowania podatkowego czy też odstąpienie od wznowienia wobec braku przesłanej z art. 240 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, bądź o jej odrzucenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pisma procesowego wskazano, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
W piśmie z dnia 6 marca 2006 r. Janusz M. uzupełnił skargę i sformułował zarzut naruszenia art. 240, art. 214, art. 120, art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona skarga kasacyjna zasługuje na odrzucenie.
Skarga kasacyjna jest wysoce wyspecjalizowanym środkiem odwoławczym. Z tego względu ustawodawca do jej sporządzenia przewidział wyspecjalizowanego pełnomocnika.
Stosownie do treści art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a./ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jednym z istotnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Pozbawienia skargi kasacyjnej podstaw należy zaliczyć do wymogów nieusuwalnych, który nie mógł zostać uzupełniony pismem strony złożonym przed rozprawą.
W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera podstaw kasacyjnych. Samo przytoczenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w kontekście braku zainteresowania strony tym przepisem nie spełnia wymogu określonego w art. 176 p.p.s.a. Tego braku nie mogło uzupełnić pismo Janusza M. z dnia 6 marca 2006 r., gdyż strona nie może przytaczać nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych skoro takich podstaw nie było w złożonej skardze kasacyjnej.
Z tych względów na podstawie art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.