Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 60/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. L. na bezczynność Ministra Finansów w sprawie niewydania orzeczenia o umorzeniu postępowania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. I.L. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów, polegającą na uchylaniu się od wydania orzeczenia o umorzeniu wobec Skarżącego postępowania wszczętego wnioskiem K. i I. małżonków L. z dnia 8 stycznia 1999 r., będących w dacie sporządzenia wniosku współwłaścicielami PWHU "K." R. ul. [...], o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w R. z dnia 9 września 1998 r. nr [...] oraz z dnia 10 grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec - grudzień 1993 r. i styczeń – grudzień 1994 r., które to decyzje orzekały o zobowiązaniu podatkowym dla nieistniejącego podatnika tj. PWHU "K." K. i I.L.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wskazał, że po rozpoznaniu wniosku z dnia 8 stycznia 1999 r. została wydana decyzja Ministra Finansów z dnia 30 września 2013 nr [...] oraz nr [...] i poprzedzająca ją decyzja Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2011 r. nr [...] oraz nr [...]. Dalej organ wskazał, że rozstrzygnięcia wydane po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 stycznia 1999 r. zostały doręczone podmiotowi uprawnionemu, który został ustalony na podstawie danych zawartych w Krajowej Ewidencji Podatników. Z tych względów nie można zgodzić się z zarzutem, iż Minister Finansów pozostaje w bezczynności polegającej na uchylaniu się od rozpoznania wniosku z dnia 8 stycznia 1999 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w R., doręczenia wydanych przez Ministra Finansów w tej sprawie decyzji, czy też wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania dla strony postępowania tj. I. L., gdyż skarżący nie był stroną prowadzonego postępowania, a Minister Finansów nie był zobowiązany i uprawniony do doręczenia I.L. wydanych rozstrzygnięć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Minister Finansów nie pozostaje w bezczynności.
Sąd podniósł, że wniosek z dnia 8 stycznia 1999 r. złożony przez ówczesnych współwłaścicieli PWHU "K." ul. [...] w R. – K. i I. L. zawierał żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w R.: z dnia 9 września 1998 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec - grudzień 1993 r. dla podatnika tj. PWHU "K." K. i I. L. z oraz z dnia 10 grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 1994 r. dla podatnika tj. PWHU "K." K. i I.L..
W ocenie Sądu z analizy wydanych w wyniku rozpoznania powyższego wniosku ww. decyzji Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2011 r. i z dnia 30 września 2013 r. wynika, że stanowią one rozstrzygnięcia odnoszące się do całości wniosku, zgodnie z intencją skarżącego, a doręczanie korespondencji w sprawie stanowi przejaw gwarancji procesowych dla osób podmiot ten reprezentujących, nie stanowi o uznaniu przez organ istnienia wielości stron w sprawie.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dalej O.p., co polegało na uznaniu, iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, a postępowanie Ministra Finansów, który swoją decyzję doręczył jedynie jednemu z wnioskodawców jest zgodne z prawem.
- 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., nakazującemu uchylenie zaskarżonej decyzji, co polegało na tym, że WSA w Warszawie nie uwzględnił skargi na bezczynność Ministra Finansów uchylającego się od wydania orzeczenia o umorzeniu wobec I. L. postępowania wszczętego na wniosek I. L. i K.L. o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia 9 września 1998 r. nr [...] i z dnia 10 grudnia 1998 r. [...] pomimo, że Minister Finansów wbrew dyspozycji art. 165a § 1 O.p. do dnia dzisiejszego nie wydał postanowienia o umorzeniu postępowania w stosunku do skarżącego wobec tego, że I. L. nie jest stroną tego postępowania, ani nie doręczył mu, jako stronie postępowania swoich decyzji z dnia 30 września 2013 r. nr [...] i [....].
- - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do przedstawionej przez skarżącego w skardze argumentacji oraz przedstawionych dowodów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przebieg postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w której został skierowany do Izby Skarbowej wniosek wskazuje, że niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz prawa postępowania wskazujące na bezczynność Ministra Finansów w stosunku do skarżącego. Zarzuty powyższe nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena Sądu pierwszej instancji dotycząca niewystąpienia bezczynności jest prawidłowa, w pełni uzasadniona okolicznościami niniejszej sprawy.
W sprawie nie ma bowiem wątpliwości, że podatnikiem podatku VAT była K. L.. Wynika to chociażby ze znanej niewątpliwie skarżącemu (m.in. powołanej przez niego w uzasadnieniu wnoszonych skarg), że podatnikiem podatku VAT w sprawie jest osoba fizyczna i nie dotyczy to skarżącego. Z tych względów nie doręczono decyzji, które nie były adresowane do skarżącego z uwagi, że nie występował on w charakterze strony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji.
W rozpoznawanej sprawie należy w pełni zgodzić się z oceną Sądu, że z analizy wydanych w wyniku rozpoznania powyższego wniosku ww. decyzji Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2011 r. i z dnia 30 września 2013 r., że stanowią one rozstrzygnięcia odnoszące się do całości wniosku. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż ma miejsce - w zakresie wskazywanym przez Skarżącego - bezczynność Ministra Finansów.
W szczególności to w.w. decyzje Ministra Finansów odnoszą się do pisma z dnia 8 stycznia 1999 r. (określanego także jako wniosek), rozstrzygając o treści wskazanego w tym piśmie (wniosku) żądania. Decyzje powyższe, jak już wyżej stwierdzono, dotyczą podatnika K. L.. Decyzje te zostały skutecznie doręczone podmiotowi uprawnionemu, który został ustalony na podstawie danych zawartych w Krajowej Ewidencji Podatników.
Informacja w tej kwestii została udzielona I. L. w piśmie Ministra Finansów dnia 3 kwietnia 2014 r. znak [....]. W piśmie tym Minister Finansów poinformował też, że nie jest zobowiązany i uprawniony do doręczenia skarżącemu decyzji, których nie jest adresatem ani stroną toczących się postępowań, w związku z czym ponaglenie jest bezzasadne.
Trafnie przy tym Sąd pierwszej instancji skonkludował, że sposób doręczenia korespondencji w sprawie stanowi przejaw gwarancji procesowych dla osób podmiot ten reprezentujących. Jest przy tym oczywistym, co wyrażnie stwierdził, że nie stanowi o uznaniu przez organ istnienia wielości stron w sprawie.
Uznając ze względu na powyższe, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedlionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.