Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach, w którym to organ pierwszej instancji odmówił wydania spółce E. S.A. zaświadczenia o braku zaległości podatkowej.
W uzasadnieniu powołano się na fakt, iż w aktach sprawy znalazł się odpis decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie, określającej stronie wysokość należnych zwrotów podatku od towarów i usług, ustalającej obowiązek zapłaty nienależnie pobranych zwrotów oraz nakładającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za wrzesień i październik 1999 r. Powyższą decyzję doręczono spółce 27 grudnia 2004 r., a należności w niej wymienione nie zostały uregulowane do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o braku zaległości podatkowej.
Z przedstawionym stanowiskiem nie zgodziła się spółka, która w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazała na okoliczności, które w jej przeświadczeniu czyniły rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej niezgodnym z przepisami prawa, w szczególności z art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku odpowiednio z art. 306a § 3, art. 70 § 1, art. 217 § 1 pkt 7 i art. 143 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535).
W uzasadnieniu strona potwierdziła, że istotnie 27 grudnia 2004 r. otrzymała od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie decyzję dotyczącą kwestii podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 1999 r., której bieg przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, o czym dowiedziała się z pisma Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach datowanego na dzień 17 lutego 2005 r. W tym miejscu podkreślono, iż przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. nie przewidywały możliwości zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a przepisy przejściowe wprowadzone w związku z nowelizacją Ordynacji podatkowej do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r. wskazywały na zastosowanie przepisów dla podatnika względniejszych.
Tym samym wszelkie zaległości podatkowe z 1999 r. uległy zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przedawnieniu z końcem 2004 r. W dalszej części autor skargi zakwestionował samą zasadność naliczonej zaległości podatkowej za wrzesień i październik 1999 r. oraz możliwość powstania dodatkowego zobowiązania podatkowego w związku z przekroczeniem terminu przewidzianego na doręczenie decyzji je ustalającej. Na zakończenie skarżąca wskazała na brak dołączenia do zaskarżonego postanowienia upoważnienia w formie pisemnej dla pracownika działającego z upoważnienia organu podatkowego.
Wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę E. S.A. oddalił. W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż na dzień rozpoznawania wniosku organy podatkowe posiadały wiedzę o istnieniu w obrocie prawnym decyzji określającej i ustalającej stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Powyższy fakt spowodował, iż nie sposób było dopatrzyć się naruszenia art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach organy podatkowe prawidłowo zastosowały się do powołanego przepisu, odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej, a sprzecznej z posiadanymi dokumentami, treści. Pozostałe zarzuty skargi zostały uznane za pozostające poza zakresem przedmiotowej sprawy, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odnosiły się do decyzji wymiarowej za wrzesień i październik 1999 r. i tym samym nie mogły być wzięte pod uwagę w toczącym się postępowaniu. W dalszej części za niezasadny uznano również zarzut podjęcia zaskarżonego postanowienia przez osobę nieuprawnioną. Zdaniem Sądu pierwszej instancji na upoważnienie do działania w imieniu organu podatkowego wskazuje treść pieczęci jaką posługuje się osoba podpisująca się pod rozstrzygnięciem. Podkreślono ponadto, że procedura podatkowa nie zobowiązuje do załączania do podejmowanego aktu pisemnego upoważnienia do jego podjęcia.
Na powyższe rozstrzygnięcie złożona została skarga kasacyjna, w której spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu godzącego w zasadę praworządności rażącego naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach poprzez uznanie samego faktu istnienia decyzji wymiarowej jako kwestii rozstrzygającej o oddaleniu skargi dokonał błędnej wykładni, która to pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy oraz decyduje o przekroczeniu granicy swobodnej oceny. Następnie autor skargi kasacyjnej przedstawił istotę zobowiązania podatkowego, jego powstania, wyjaśnił na czym polega naruszenie normy prawnej, odniósł się również do charakteru decyzji wymiarowych. Na zakończenie wskazano, iż w ustnych motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji zawierało wady, które zostały "konwalidowane" w postanowieniu organu odwoławczego. Powyższa okoliczność nie została jednak wyjaśniona w formie pisemnej. W tym zakresie skarżąca spółka złożyła wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, który Postanowieniem z dnia 11 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej u.p.p.s.a. skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek prawny, który nie dość, że powinien czynić zadość wymaganiom formalnym wskazanym w art. 46 § 1 u.p.p.s.a. to dodatkowo musi spełniać szereg wymogów konstrukcyjnych. Szczególne znaczenie z powyżej wymienionych ma wymóg prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem. Wynika to z faktu, iż Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem mając również na względzie treść art. 174 u.p.p.s.a. należy stwierdzić, iż koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest precyzyjne wskazanie przepisu prawa, którego naruszenia dopuścił się sąd pierwszej instancji, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe i precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych ma decydujące znaczenie dla możliwości podjęcia jakiejkolwiek kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w przypadkach, w których nie zachodzi nieważność postępowania jest całkowicie związany granicami skargi kasacyjnej. W praktyce oznacza to, iż sąd kasacyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej wad zaskarżonego orzeczenia. Innymi słowy całą swą uwagę może jedynie skupić na weryfikacji sformułowanych zarzutów.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie wskazała choćby jednego przepisu prawa, którego naruszenia mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji. Tym samym, mając na uwadze zaprezentowane wcześniej wywody dotyczące wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny został całkowicie pozbawiony możliwości dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 180 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.