Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 678/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 lutego 2005 r. w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych na poczet zaległości w podatku od towarów i usług.
Z akt sprawy wyłania się następujący przebieg postępowania. W dniu 22.10.2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał decyzję ustalającą skarżącego M. O. odpowiedzialnym całym majątkiem za zaległości podatkowe spółki z o.o. "H." w podatku od towarów i usług za okres XII/1999 r. w kwocie 1296,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1689,10 zł. Decyzja ta została przesłana na wskazany przez skarżącego adres zamieszkania ul. S. w K., będący równocześnie miejscem siedziby firmy. Jednak po dwukrotnym awizowaniu przesyłki przez Urząd Pocztowy decyzja została zwrócona do Urzędu Skarbowego z adnotacją: "nie podjęto w terminie". W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 24.11.2004r. uznał, iż decyzja została doręczona w sposób zastępczy, tj. zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.
W kolejnym etapie niniejszej sprawy, organ podatkowy I instancji wydał postanowienie z dnia 29.07.2005 r., którym dokonał zaliczenia nadpłaty z tytułu złożonego zeznania rocznego PIT-37 w kwocie 2.393,80 zł na poczet zaległości wynikającej z w/w decyzji, doręczonej w sposób zastępczy.
Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, wydał postanowienie z dnia 09.12.2005r., w którym uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W wyniku przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, organ podatkowy pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia 04.01.2006r., w którym dokonał takiego samego rozstrzygnięcia jak poprzednio, tj. dokonał zaliczenia nadpłaty podatku z tytułu złożonego zeznania rocznego PIT-37 w kwocie 2.393,80 zł na poczet zaległości wynikającej z decyzji przenoszącej odpowiedzialność w podatku od towarów i usług za okres grudzień 1999r. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "H."
Na postanowienie złożone zostało w dniu 19.01.2006r. zażalenie, w którym Skarżący podważył przede wszystkim prawidłowość doręczenia decyzji z dnia 22.10.2004 r. w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Dyrektor Izby Skarbowej po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, iż stanowisko zajęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiotowej sprawie jest zgodne z obowiązującymi przepisami i tym samym, postanowieniem z dnia 21.02.2006 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący powtórzył dotychczasowe argumenty. W opinii skarżącego decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie została skutecznie doręczona, a więc zobowiązanie podatkowe nie powstało.
Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podlega ona oddaleniu.
Sąd wskazał, że pomimo tego, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z dnia 21.02.2005 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, to istota sporu sprowadza się zasadniczo do prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.
Jak zauważył sąd I instancji, ustawodawca precyzyjnie uregulował przypadki postępowania, gdy brak jest możliwości doręczenia pisma stronie. Organ podatkowy ma możliwość tzw. doręczenia zastępczego. W takim przypadku poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej, dwukrotnie zawiadamiając adresata o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wyżej wymienionego okresu - art. 150 § 1, § 1a, § 2 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w tym przepisie wprowadza fikcję prawną doręczenia, która z samego założenia służy przede wszystkim temu, żeby nie tamować biegu postępowania i dopuszcza ten skutek nawet wtedy, gdy pismo faktycznie nie dotarło do adresata.
W ocenie sądu i instancji, w niniejszej sprawie organy podatkowe stosując ww. reguły postępowania prawidłowo uznały, iż decyzja z dnia 22.10.2004 r. została prawidłowo doręczona zgodnie z regułami zawartymi w przytoczonym art. 150 Ordynacji podatkowej. Analiza akt podatkowych wykazuje bowiem, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 22.10.2004 została przesłana na adres zamieszkania - ul. S. w dniu 25.10.2004 r. Pierwszy raz awizowano przesyłkę w dniu 27.10.2004 r. W związku z niepodjęciem przez skarżącego przechowywanej przesyłki w placówce pocztowej w terminie 14 dni, nastąpił zwrot przesyłki dawcy w dniu 15.11.2005 r. A zatem zgodnie z zasadami art. 150 Ordynacji podatkowej decyzję uznaje się za doręczoną z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu. Doręczenie to było skuteczne, gdyż decyzja była kierowana na adres, który skarżący podał jako adres zameldowania i równocześnie adres do korespondencji.
W dniu 10 czerwca 2004 r. w złożonym zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP- 3 podatnik skorygował dane zawarte w NIP - 3 z 6 maja 1996 r. wskazując jako adres zameldowania K. ul S. Zgodnie z informacją zawartą w polu B4 tegoż zgłoszenia, adres ten jest równocześnie adresem do korespondencji, jeżeli nie zaznaczono kwadratu w poz.
44. - adres do korespondencji inny niż adres zameldowania. M. O. nie wypełnił jednak tej rubryki, co - jak stwierdza Sąd - oznacza, iż adres ul. S. był wskazany jak adres zameldowania i adres do doręczeń. Przyczyny, dla których podatnik podał taki, adres są nieistotne, gdyż to na podatniku ciąży obowiązek wskazania prawidłowego adresu, pod którym będzie odbierana korespondencja od organów podatkowych i wszelkie konsekwencje z tego faktu wypływające obciążają podatnika - łącznie z zastosowaniem instytucji domniemania prawnego doręczenia przesyłki awizowanej dwukrotnie w urzędzie pocztowym. Zgłoszenie aktualizacyjne NIP - 3 ma tutaj decydujące znaczenie, gdyż zawiera zarówno oświadczenie wiedzy jak i woli podatnika. Wskazuje on z jednej strony adres miejsca zameldowania, jak również adres do korespondencji, czyli adres pod którym zobowiązuje się tę korespondencję urzędową odbierać i ponosić związane z tym skutki (doręczenie zastępcze). Natomiast system komputerowy POLTAX ma znaczenie jedynie techniczne, ułatwiające ewidencje i prace organów podatkowych. Jeżeli dane adresowe zostały wprowadzone błędnie do systemu komputerowego POLTAX, to i tak o prawidłowości adresu decyduje oświadczenie podatnika, a nie błąd pracownika urzędu skarbowego wprowadzającego te dane.
Jak zauważa Sąd, wydanie i doręczenie decyzji musi być poprzedzone postępowaniem podatkowym w sprawie ustalenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Postępowanie takie wszczyna się z urzędu w formie postanowienia. W niniejszej sprawie postanowienie o wszczęciu postępowania wydano w dniu 21 maja 2005 r., a następnie przesłano na adres: ul. S. K. Przesyłka ta nie została podjęta w terminie, w związku z powyższym dwukrotnie awizowana została zwrócona przez urząd pocztowy z adnotacją " zwrot, nie podjęto w terminie".
W ocenie Sąd I instancji zgodzić się należy z pełnomocnikiem Skarżącego, iż postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego nie zostało prawidłowo doręczone, gdyż nadano je w placówce pocztowej w dniu 25.05.2004r. na nieprawidłowy adres. W tym okresie w aktach ewidencyjnych urzędu skarbowego znajdowało się bowiem zgłoszenie identyfikacyjne NIP - 3, złożone w urzędzie w dniu 10.05.1996 r., gdzie jako adres do korespondencji zaznaczono ul. B. w K. W związku z powyższym również nie mogła mieć zastosowania instytucja doręczenia zastępczego (fikcyjnego) z art. 150 Ordynacji podatkowej.
Niemniej jednak, jak argumentuje dalej Sąd, organ podatkowy postanowienie z dnia 21 maja 2004 r. wysłał ponownie w lipcu 2004 r. również na adres ul. S.. W tym okresie w aktach ewidencyjnych podatnika znajdowało się zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 z 28 maja 2004 r., złożone w Urzędzie Skarbowym przez M. O. w dniu 10 czerwca 2004 r. W złożonym zgłoszeniu podatnik skorygował dane zawarte w NIP - 3 z 6 maja 1996 r., wskazując jako adres zameldowania K. ul S..
Zgodnie z art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej, datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. A zatem istotna jest tutaj data doręczenia postanowienia, a nie data jego wydania. Z uwagi na fakt, iż wszystkie elementy powtórnego doręczenia zastępczego na adres ul S. miały miejsce w okresie, gdy adresem zameldowania i do korespondencji był adres ul. S., zdaniem sądu I instancji uznać należy, iż wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki było skuteczne.
Z uwagi na powyższe WSA w Krakowie skargę Strony oddalił, uznając że nie są spełnione ustawowe przesłanki do jej uwzględnienia.
Pismem z dnia 17 lutego 2008 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok sądu I instancji, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 150 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej w następstwie przyjęcia, że doręczenie zastępcze decyzji orzekającej o odpowiedzialności M. O. za zaległość podatkową spółki H. Sp. z o.o. na adres K. ul. S., było skuteczne. W ocenie Strony uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nieuwzględnieniem skargi, pomimo zaistnienia podstaw dla jej uwzględnienia.
W ocenie Skarżącego, istota sporu dotyczy tylko i wyłącznie kwestii, czy decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej M. O. za zaległość podatkową spółki H. Sp. z o.o. została skarżącemu doręczona w sposób prawidłowy.
Odnosząc się do tak zdefiniowanej istoty sporu, Strona zakwestionowała stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w świetle którego organy podatkowe prawidłowo uznały, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności M. O. za zaległość podatkową spółki H. Sp. z o.o. została skarżącemu skutecznie doręczona w ramach tzw. doręczenia zastępczego. Zdaniem Strony, zestawienie treści zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-3 z dnia 6 maja 1996 r. z treścią raportu o danych rejestracyjnych osoby fizycznej (wydruk z dnia 16 sierpnia 2005 r. z bazy POLTAX prowadzonej przez Urząd Skarbowy K.) jednoznacznie wskazuje, że informacje adresowe przedstawione w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-3 z dnia 6 maja 1996 r. zostały do w/w bazy wprowadzone w sposób dokładnie odwrotny od wynikającego z w/w zgłoszenia, to jest tak jakby pole 32 nie zostało w ogóle zaznaczone (jako adres zameldowania wskazano bowiem co prawda adres "K. ul. B., ale jako adres do korespondencji podano "K., ul. S.").
Nie powinno zatem - w ocenie Skarżącego - budzić najmniejszej wątpliwości, że dane wprowadzone zostały do bazy POLTAX w sposób sprzeczny z treścią dokonanego zgłoszenia, co obciąża tylko i wyłącznie organ podatkowy.
Strona wskazała, że późniejsze, niefortunnie dla Skarżącego błędne zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 z dnia 28 maja 2004 r., w żaden sposób nie wpływało na wadliwe działania organu podatkowego, gdyż błędne zgłoszenie aktualizacyjne nie miało żadnego wpływu na treść danych adresowych w bazie POLTAX.
Strona wskazała, że dane zawarte w druku NIP-3 z dnia 28 maja 2004 r. nie skutkowały jakąkolwiek korektą danych adresowych w bazie POLTAX, a zatem w żaden sposób nie wpływały one na czynności organu podatkowego, tak na etapie ponowionego doręczenia postanowienia 21 maja 2004 r. o wszczęciu postępowania podatkowego, jak i doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej M. O. za zaległość podatkową spółki H. Sp. z o.o. Tym samym, w ocenie Strony, wykazane zostało, że wysłanie decyzji o odpowiedzialności M. O. za zaległość podatkową na adres "K. ul. S." nie stanowiło w żadnym wypadku konsekwencji złożenia przez Skarżącego formularza NIP-3 z dnia 23 maja 2004 r., w którego treści w związku z aktualizacją danych dotyczących dowodu osobistego przez niefortunne przeoczenie nie wskazano adresu "K. ul. B." jako adresu do korespondencji, lecz tylko i wyłącznie konsekwencje treści danych adresowych widniejących w bazie POLTAX - a dane te zostały wpisane błędnie, wbrew treści zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-3 złożonego w dniu 6 mąja 1996 r.
Jak argumentuje dalej Strona, skoro dane wprowadzone do bazy POLTAX były błędne, skierowanie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz decyzji o odpowiedzialności za zaległość podatkową spółki na adres "K. ul. S." nie stanowiło następstwa działania Naczelnika Urzędu Skarbowego K. zgodnie z "wolą skarżącego" ujawnioną w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-3 z dnia 28 maja 2004 r., lecz tylko i wyłącznie następstwo niefortunnego dla Skarżącego zbiegnięcia się dwóch błędów, organu podatkowego przy wprowadzaniu danych do bazy POLTAX oraz Skarżącego przy dokonywaniu aktualizacji danych adresowych. Zbieg takich błędów nie pozwala jednak przyjąć, w ocenie Strony, że organ podatkowy kierował korespondencję na adres nie budzący wątpliwości.
Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zgodnie z przedłożonym spisem niezbędnych kosztów tego postępowania.
W odpowiedzi na ww. skargę kasacyjną, pismem z dnia 21 marca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. To z tej przyczyny istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej sformułował wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzucił Sądowi I instancji: "art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § l pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 150 w zw. z art. 148 § l Ordynacji podatkowej w następstwie przyjęcia, że doręczenie zastępcze decyzji orzekającej o odpowiedzialności M. O. za zaległość podatkową spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie na adres "K. ul. S." było skuteczne - które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nieuwzględnieniem skargi pomimo zaistnienia podstaw dla jej uwzględnienia".
Mając na uwadze konstrukcję omawianego zarzutu jak i jego uzasadnienie, ocena jego skuteczności uzależniona jest od odpowiedzi na pytanie, czy Sąd I instancji prawidłowo postąpił akceptując ustalenie organu odwoławczego, że decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej została doręczona skutecznie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.
Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. W art. 150 Ordynacji podatkowej przewidziane jest tak zwane doręczenie zastępcze, które umożliwia przyjęcie istnienia tzw. fikcji doręczenia. Mianowicie zgodnie z przywołanym przepisem art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej: "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę;
- 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Oczywistym jest, że podstawową przesłanką do zastosowania tego trybu doręczenia jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 i 149 Ordynacji podatkowej. Podstawowym bowiem warunkiem jest to, aby adresat istotnie mieszkał (lub pracował) pod wskazanym adresem, a jedynie zachodziła niemożność doręczenia mu pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzednich.
Na aprobatę zasługuje stanowisko sądu I instancji, że analiza akt podatkowych wykazuje, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 22.10.2004 r. została przesłana na adres zamieszkania ul. S. w dniu 25.10.2004 r. Pierwszy raz awizowano przesyłkę w dniu 27.10.2004 r. W związku z niepodjęciem przez skarżącego przechowywanej przesyłki w placówce pocztowej w terminie 14 dni, nastąpił zwrot przesyłki dawcy w dniu 15.11.2005 r. A zatem zgodnie z zasadami art. 150 Ordynacji podatkowej decyzję uznaje się za doręczoną z upływem- ostatniego dnia 14 dniowego okresu. Doręczenie to było skuteczne, gdyż decyzja była kierowana na adres, który skarżący podał jako adres zameldowania i równocześnie adres do korespondencji. W dniu 10 czerwca 2004 r. w złożonym zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-3 podatnik skorygował dane zawarte w NIP-3 z 6 maja 1996 r. wskazując jako adres zameldowania K. ul. S. Zgodnie z informacją zawartą w polu B4 tegoż zgłoszenia, adres ten jest równocześnie adresem do korespondencji, jeżeli nie zaznaczono kwadratu w poz.
- 44. - adres do korespondencji inny niż adres zameldowania. M. O. nie wypełnił jednak tej rubryki co oznacza, iż adres ul. S. był wskazany jak adres zameldowania i adres do doręczeń.
Słusznie Sąd I instancji skonstatował, że przyczyny dla, których podatnik podał taki adres są nieistotne, gdyż to na podatniku ciąży obowiązek wskazania prawidłowego adresu, pod którym będzie odbierana korespondencja od organów podatkowych i wszelkie konsekwencje z tego faktu wypływające obciążają podatnika - łącznie z zastosowaniem instytucji domniemania prawnego doręczenia przesyłki awizowanej dwukrotnie w urzędzie pocztowym. Zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 ma tutaj decydujące znaczenie, gdyż zawiera zarówno oświadczenie wiedzy jak i woli podatnika. Wskazuje on z jednej strony adres miejsca zameldowania jak również adres do korespondencji czyli adres pod którym zobowiązuje się tę korespondencję urzędową odbierać i ponosić związane z tym skutki (doręczenie zastępcze).
Natomiast system komputerowy POLTAX ma znaczenie jedynie techniczne ułatwiające ewidencje i prace organów. Prawidłowa jest konstatacja sądu I instancji, że postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 21 maja 2004 r. wysłane ponownie w lipcu 2004 r. na adres ul. S. było skierowane na właściwy adres skoro w tym okresie w aktach ewidencyjnych podatnika znajdowało się zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 z 28 maja 2004 r. złożone w Urzędzie Skarbowym przez M. O. w dniu 10 czerwca 2004 r. W złożonym zgłoszeniu podatnik skorygował dane zawarte w NIP - 3 z 6 maja 1996 r. wskazując jako adres. zameldowania K. ul S. Okoliczność błędnego wprowadzenia danych dot. adresu do bazy POLTAX nie miała znaczenia, skoro postanowienie wysłano na adres wskazany w zgłoszeniu NIP-3.
Nie można się również zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że istniały podstawy aby wątpić w prawidłowość adresu ul. S. co obligowałoby urząd do wysłania korespondencji na adres ul. B. Sam fakt nie podjęcia przesyłki wysłanej na adres ul. S. na pewno nie stanowił takiej przesłanki.
Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.