Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2014 r., III SA/Wa 1005/14, E. sp. z o.o. z siedzibą M. zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r., powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa.
We wniosku wskazano, że w aktualnej sytuacji finansowej skarżąca nie jest w stanie ponosić ciężarów związanych z wykonaniem przedmiotowych decyzji, a ich dalsze wykonanie skutkować będzie zagrożeniem dla funkcjonowania przedsiębiorstwa, sprzedażą posiadanych składników i koniecznością zwolnienia pracowników.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.
Skarżąca wprawdzie wskazuje na okoliczności, które mieszczą się w ramach przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, tym niemniej nie zważa na wynikający z art. 61 § 3 Ppsa obowiązek wykazania, że w odniesieniu do wykonania zaskarżonej decyzji "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", w rozumieniu ww. przepisu, co dopiero otwiera Sądowi drogę do uzupełnienia udzielonych informacji o analizę akt sprawy (por. post. NSA z 10 lutego 2014 r., I FSK 76/14, CBOSA). W żaden sposób nie uzasadniono (uprawdopodobniono) mianowicie ogólnikowych twierdzeń o "zagrożeniu istnienia przedsiębiorstwa", "sprzedaży posiadanych składników", czy "konieczności zwolnienia pracowników" (s. 22 skargi kasacyjnej). Nie opatrzono tych wypowiedzi jakimkolwiek wyjaśnieniem, z którego wynikałoby jaka jest "aktualna sytuacja finansowa" spółki, nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających, że egzekucja należności podatkowych określonych w spornej decyzji może doprowadzić do ww. skutków.
Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby spółka nie była w stanie regulować bieżących należności, takich jak choćby opłaty sądowe w sprawie (k. 133, 162 i 187 akt sądowych). Sąd nie ma zatem podstaw by dać wiarę lakonicznym oświadczeniom strony, co do możliwych konsekwencji wykonania spornej decyzji. Tym samym Sąd podtrzymał stanowisko wyrażone w odniesieniu do analogicznych wniosków spółki w sprawach o sygn. I FSK 858-859/15.
W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa.