Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2006 r., III SA/Gl 1040/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Krystyny i Eryka N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 maja 2006 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W motywach orzeczenia wskazano, że skarżących wezwano - na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lipca 2006 r. - do uiszczenia wpisu od ww. skargi w kwocie 215 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to wraz z pouczeniem o skutkach nieuiszczenia wpisu doręczono - stosownie do art. 67 par. 5 w zw. z art. 220 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej p.p.s.a. - pełnomocnikowi strony w dniu 24 lipca 2006 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie wnieśli wymaganej opłaty sądowej. W związku z tym ich skarga podlegała odrzuceniu w myśl art. 220 par. 3 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła błędne zastosowanie art. 220 par. 1 i 3 p.p.s.a. i na tej podstawie domagała się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
W motywach środka odwoławczego stwierdzono, że przesyłka, którą doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 24 lipca 2006 r. zawierała jedynie pismo przewodnie o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę oraz odpis tejże odpowiedzi. Nie było w niej natomiast wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W tym zaś stanie rzeczy nie została spełniona przesłanka z art. 220 par. 3 p.p.s.a., w postaci nieuiszczenia wpisu mimo prawidłowego wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej p.p.s.a., Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /jest związany jej wnioskami i podstawami zaskarżenia/, biorąc z urzędu pod uwagę tylko nie występującą w niniejszej sprawie nieważność postępowania /w przypadkach wymienionych w art. 183 par. 2 p.p.s.a./. Oznacza to, że Sąd ten nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle powołanego przepisu nie jest dopuszczalne /por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r. FSK 13/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 3 poz. 72/.
Granice przedmiotowego środka odwoławczego wyznacza zarzut naruszenia art. 220 par. 1 i 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na skutek nieuiszenia należnego od niej wpisu, mimo że strona nie otrzymała wezwania do jego opłacenia /nie został więc zdaniem skarżących spełniony warunek konieczny zastosowania dyspozycji par. 3 ww. przepisu/.
Powyższe twierdzenie strony /o braku skutecznego doręczenia stosownego wezwania/ nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia w aktach sprawy. Wynika z nich bowiem jednoznacznie, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lipca 2006 r., wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi, doręczono adwokatowi Robertowi B. wraz ze stosownym pouczeniem w dniu 24 lipca 2006 r. Treść zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, jak również pisma przewodniego dołączonego do odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału nie pozostawia wątpliwości, co do wskazanej okoliczności.
Na marginesie jednak zauważyć trzeba, że Sąd I instancji powinien był odrzucić skargę Krystyny i Eryka N. przede wszystkim z tego względu, iż wnoszący ją adwokat nie przedstawił odpowiedniego pełnomocnictwa, do czego również został wezwany. Stosowne umocowanie /datowane na dzień 18 grudnia 2006 r./ przedłożono dopiero na etapie postępowania kasacyjnego. Brak nadesłania do dnia 31 lipca 2006 r. /pomimo doręczenia ww. adwokatowi w dniu 24 lipca 2006 r. wezwania do dokonania powyższej czynności/ pełnomocnictwa powinien więc skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych /a nie art. 220 par. 3 tej ustawy/. Brakiem formalnym przedmiotowej skargi był brak legitymacji wnoszącego ją adwokata do reprezentowania skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nieuiszczenie w tym samym terminie wpisu od tejże skargi ma tu znaczenie niejako drugorzędne, ponieważ najpierw należy mieć pewność, że wezwanie o którym mowa w art. 220 par. 1 p.p.s.a., kieruje się do osoby, która jest upoważniona do jego odbioru w rozumieniu art. 67 par. 5 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną strony należało oddalić, na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA zauważa przy tym, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu również wtedy gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.