Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 lutego 2017 r., III SA/Wa 394/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka"), uchylił zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z 28 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Od powyższego orzeczenia organ wniósł skargę kasacyjną, żądając jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z 22 kwietnia 2019 r. były pełnomocnik Spółki poinformował o prawomocnym wykreśleniu jej z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dniem 27 października 2017 r. (10 listopada 2017 r. - data uprawomocnienia wpisu). Do pisma załączył wydruk informacji pobranej w trybie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi kasacyjnej) i pkt 2 (śmierć strony).
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe między innymi wtedy, gdy w jego toku wystąpią takie zdarzenia, w następstwie których sprawa sądowoadministracyjna definitywnie nie może być kontynuowana. Prawomocne wykreślenie Spółki z Krajowego Rejestru Sądowego skutkowało ostatecznym ustaniem jej bytu prawnego. W ten sposób Spółka utraciła osobowość prawną i przestała być podmiotem praw oraz obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2016 r., I FSK 625/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, trwale pozbawiona zdolności sądowej (por. art. 25 § 1 P.p.s.a.) nie mogła już występować w charakterze strony postępowania sądowoadministracyjnego, ani dokonywać w nim jakichkolwiek skutecznych czynności procesowych (por. art. 26 § 1 i art. 28 § 1 P.p.s.a.).
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.