Uzasadnienie
Na mocy zarządzenia z dnia 5 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wezwał Artura T., do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez podanie wartości przedmiotu sprawy w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 11 maja 2005 r. Strona na wezwanie Sądu pierwszej instancji odpowiedziała pismem, datowanym na dzień 25 maja 2005 r., w którym podała wartość przedmiotu zaskarżenia.
W tym stanie sprawy, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił skargę odrzucić.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż siedmiodniowy termin wyznaczony stronie, do uzupełnienia braku formalnego skargi, upłynął bezskutecznie 18 maja 2005 r., a strona na wezwanie strona odpowiedziała dopiero 25 maja 2005 r. Mając to na uwadze, działając na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił skargę odrzucić.
Na powyższe orzeczenie strona wniosła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając mu obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 215 par. 1 p.p.s.a. oraz art. 37 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, zwanej dalej ustawą o NSA.
W ocenie skarżącego błędnym było przyjęcie, iż przedmiotowa skarga jest obarczona brakiem formalnym, który może zostać uzupełniony w zawitym terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia, gdyż spełniała ona wszystkie określone przepisem art. 37 ustawy o NSA wymogi formalne, do których ustawodawca nie zaliczył określenia wartości przedmiotu sporu. W związku z powyższym wezwanie Sądu do określenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie nakłada obowiązku udzielenia odpowiedzi w terminie zawitym ani w najkrótszym możliwym dla strony terminie 14 dni. Obowiązek ten w ocenie skarżącego może zostać spełniony do dnia wydania orzeczenia o odrzuceniu skargi.
Ponadto strona podnosi, iż w skardze w sposób nie budzący wątpliwości określiła wartość przedmiotu sporu poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżenia t.j. podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i poszczególne miesiące 2000 r., zaś szczegółowe wyliczenie wysokości tego podatku za podane okresy znajduje się w aktach sprawy, będących do dyspozycji Izby Skarbowej, a co za tym idzie zgodnie z treścią art. 38 ustawy o NSA także do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Natomiast w związku z koniecznością dokonania przez skarżącego wglądu do akt sprawy, w celu ustalenia w sposób dokładny wartości wyliczonego przez Izbę Skarbową podatku, zakreślony siedmiodniowy termin był w tych okolicznościach nierealny. Na wezwanie Sądu strona odpowiedziała w najkrótszym możliwym terminie /14 dni/, co nastąpiło na długo przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi. Spowodowało to w ocenie skarżącego, iż przesłanka, na którą powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu nie istniała.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Równocześnie art. 176 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie postawione zarzuty kasacyjne nie dawały żadnych podstaw do uznania zaskarżonego orzeczenia za wadliwe.
Zgodnie bowiem z treścią art. 215 par. 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Z akt sprawy wynika niezbicie, iż Sąd pierwszej instancji przytoczonego przepisu nie naruszył. Przedmiotowa skarga dotyczyła decyzji o charakterze wymiarowym, a co za tym idzie należało od niej uiścić wpis stosunkowy obliczany na podstawie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sposób jak najbardziej prawidłowy potraktował brak określenia wymienionej wartości jako brak formalny skargi, uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu i działając na podstawie art. 49 p.p.s.a. wezwał stronę by powyższy brak uzupełniła. W doręczonym prawidłowo wezwaniu w sposób jednoznaczny określono 7 dniowy termin jak i rygor odrzucenia skargi. Skoro strona na wezwanie Sądu odpowiedziała dopiero po 14 dniach to logicznym było, iż zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga musiała podlegać odrzuceniu.
Drugi z zarzutów kasacyjnych tj. zarzut naruszenia art. 37 ustawy o NSA z przyczyn oczywistych uznać należało za niedopuszczalny. Uszło bowiem uwadze autora skargi kasacyjnej, iż powołana ustawa nie obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r. o czym wyraźnie stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.