Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Ś. określające J. F. kwotę nadwyżki w podatku od towarów i usług za styczeń oraz kwotę zobowiązania w tym podatku za luty 2000 r. Istota rozbieżności, która w ocenie organów podatkowych wymagała skorygowania w postępowaniu podatkowym, wynikała z faktu, iż skarżący w grudniu 1998 r. oraz w niektórych miesiącach 1999 r. zaewidencjonował oraz skorzystał z odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "P." w L. Tymczasem jak wynikało z informacji Urzędu Skarbowego w L., wskazany powyżej podmiot w wymienionym okresie nie składał deklaracji VAT-7, nie wykazywał podatku należnego, a ponadto w styczniu 1998 r. złożył druk VAT-Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.
Tym samym faktury, które znalazły się w dokumentacji skarżącego i dokumentowały transakcje z firmą "P.", nie mogły stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Powyższe ustalenie wpłynęło na wykazywane nadwyżki w podatku od towarów i usług w styczniu i lutym 2000 r. i w tym właśnie zakresie konieczna było dokonanie stosownej korekty.
W skardze opartej na zarzutach naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) J. F. zwracał uwagę na nierzetelność przeprowadzonej kontroli krzyżowej, podnosił, iż okoliczność, iż firma "P." nie była podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT należy traktować jako domniemanie, a nie jako dowód w sprawie. Wreszcie zwrócił uwagę na fakt, iż będący podstawą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie § 50 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 109, poz. 1245) został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uznany za niezgodny z Konstytucją RP, co w jego ocenie powinno stanowić postawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie znalazłszy podstaw by uznać, iż organy podatkowe działały z naruszeniem przepisów prawa skargę J. F. oddalił.
Podstawą rozstrzygnięcia było poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenie, iż w decyzjach wymiarowych dotyczących grudnia 1998 r. oraz niektórych okresów rozliczeniowych w 1999 r. organy podatkowe zgodnie orzekły o braku podstawy do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "P." To stanowisko podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt od I SA/Gl 78/05 do I SA/Gl 90/05 oddalił skargi J. F. na powyższe decyzje podatkowe. W kwestii ewentualnego naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów ordynacji podatkowej stwierdzono, iż skarżący nie wyjaśnił na czym te naruszenia miałyby polegać, a co więcej wszelkie wywody w związku z tym przedstawione nie dotyczyły decyzji za styczeń i luty 2000 r. Na zakończenie Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w przeciwieństwie do twierdzeń skarżącego w jego ocenie uzasadnienie decyzji zawierało przytoczenie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia, powołana w nim została prawidłowa podstawa wraz z wskazaniem właściwych przepisów prawa.
Na powyższe rozstrzygnięcie złożona została skarga kasacyjna, w której strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawę kasacyjną wskazano rażące naruszenie przepisów postępowania bezpośrednio godzącego w zasadę praworządności. W uzasadnieniu ponownie przedstawiono argumentację dotyczącą braku rzetelności, której dopuściły się organy podatkowe podczas kontroli krzyżowej oraz kwestię jedynie domniemania, a nie udowodnienia, że firma "P." nie była podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT. Podsumowując autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za nieuiszczenie przez swojego kontrahenta podatku od towarów i usług. Dodał, iż dokonał wszelkich możliwych działań by jego wzajemne transakcje z firmą "P." pozostawały w zgodzie z przepisami prawa podatkowego. W tym miejscu powołał się na fakt, iż § 50 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 109, poz. 1245) określający przypadki, w których faktury nie mogą stanowić podstawy podatku należnego został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uznany za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera oznaczenia strony przeciwnej, nie wskazuje czy zaskarża wyrok w całości czy w części i wreszcie nie zawiera podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 174 u.p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, ewentualnie na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby więc skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, musi wskazywać na konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd, ze wskazaniem na czym, zdaniem skarżącego, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Analogicznie w przypadku powołania się na naruszenie przepisów proceduralnych autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wskazać konkretny naruszony przepis. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie strona ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, iż nastąpiło rażące naruszenie przepisów postępowania bezpośrednio godzącego w zasadę praworządności. Tak sformułowana podstawa kasacyjna stanowiąca jedynie ogólnikowy zarzut naruszenia przepisów proceduralnych nie może być przedmiotem rozważań tut.
Sądu. Prawidłowe i precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych ma decydujące znaczenie dla możliwości podjęcia jakiejkolwiek kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w przypadkach, w których nie zachodzi nieważność postępowania jest całkowicie związany granicami skargi kasacyjnej. W praktyce oznacza to, iż sąd kasacyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej wad zaskarżonego orzeczenia. Innymi słowy całą swą uwagę może jedynie skupić na weryfikacji sformułowanych zarzutów.
W prawdzie w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wymienia § 50 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług, lecz czyni to jedynie w kontekście stwierdzenia niezgodności powyższego przepisu z Konstytucją nie stawiając przy tym żadnego konkretnego zarzutu naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.