Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Sp. z o.o. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 5 września 2011r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2006 r.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji toku postępowania wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał zaskarżoną decyzję po rozpoznaniu odwołania Spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 2 czerwca 2011 r. określającej w podatku od towarów i usług za maj 2006 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.760 zł, w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Spółka została zarejestrowana w 2006 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym, prezesem zarządu (jednoosobowy) był A. B., który objął 100% udziałów o wartości 50.000 zł. Spółka zarejestrowana została jako podatnik podatku od towarów i usług. Spółka zakupiła od PHU J. spółki z o.o. z siedzibą w S., 19 maja 2006 r. nieruchomość położoną w S. przy ul. R. za kwotę 700.000zł netto. Z treści aktu notarialnego wynikało, że nie pobrano podatku od czynności cywilnoprawnych ze względu na oświadczenie złożone przez wspólników spółki J. tj. prezesa J. G. i wiceprezesa S. G., iż sprzedaż opodatkowana będzie podatkiem od towarów i usług. Dnia 23 maja 2006 r. wspólnicy spółki J. J. G. i S. G. sprzedali wszystkie udziały na rzecz S. J., który został prezesem zarządu (jednoosobowy), zaś siedziba spółki została przeniesiona do P. ul. S. Spółka J. wystawiła 23 maja 2006 r. fakturę VAT na wartość netto 700.000 zł i podatek od towarów i usług według stawki 22%.
Na podstawie zebranego materiału organ I instancji uznał, że skarżąca spółka nie uregulowała kwoty 844.240 zł wynikającej z faktury VAT z 23 maja 2006 r. wystawionej przez spółkę J., zawyżyła więc w maju 2006 r. wartość podatku naliczonego do odliczenia o kwotę 154.000zł z tytułu przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie uznał, że część należnej kwoty w wysokości 9.760 zł została uregulowana w formie kompensaty między spółkami w wyniku czego określił skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2006 r. w wysokości 1.760 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję i wnosząc o jej uchylenie zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie:
- - art. 88 ust. 3a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) zw. dalej: ustawa o VAT przez odmowę jego zastosowania;
- - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przez bezpodstawne zanegowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego;
- - art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) dalej: KRS przez nieuwzględnienie domniemania wiary publicznej rejestru;
- - art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.).
Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że spór między Spółką a organem podatkowym dotyczył kwestii zapłaty za zakupioną przez Spółkę od spółki J. nieruchomość położoną w S. W niniejszej sprawie organ podatkowy nie zakwestionował czynności jaką była sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. Organ podatkowy wskazał na fakt, że sprzedaż tej nieruchomości przez spółkę J. korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług z uwagi na to, iż nieruchomość spełniała definicję towaru używanego, określonego w art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Z uwagi na to, że spółka J. wbrew przepisom ustawy o podatku od towarów i usług obciążyła sprzedaż ww. nieruchomości tym podatkiem, konieczne stało się - w celu ustalenia czy Spółce służy prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktury VAT z dnia 23 maja 2006 r. - wyjaśnienie czy doszło do uregulowania całości należności przez spółkę A. kwoty wynikającej z aktu sprzedaży nieruchomości na rzecz spółki J. Sąd zgodził się z organem podatkowym, że jak na podstawie okoliczności zaistniałych ustalono w sprawie nie doszło do uregulowania w całości przez Spółkę kwoty wykazanej w ww. fakturze na rzecz spółki J. Kwestia kompensaty wzajemnych zobowiązań między spółkami na kwotę 8.000 zł netto jest bezsporna. Dotyczyła ona zobowiązania spółki J. względem Spółki z umowy dzierżawy pomieszczeń, udokumentowana fakturą VAT z dnia 19 maja 2006 r., z ujętym w niej podatkiem od towarów i usług w kwocie 1.760 zł.
Spółka A. natomiast twierdziła, że dokonała uregulowania pozostałej kwoty należności w gotówce do rąk jej prezesa S. J. i na tę okoliczność przedstawiła cztery dowody KP. Zdaniem strony, dokonała ona wszystkich czynności sprawdzających, w tym zbadała odpis KRS spółki J. i zapoznała się z nazwiskiem prezesa zarządu i ze wzorem jego podpisu oraz osoba S. J. zgadzała się z dowodem osobistym, którym posługiwała się osoba, która przyjęła zapłatę. Okoliczności tych nie potwierdził S. J. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącej zaskarżając orzeczenie w całości.
Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- - prawa materialnego, tj.
- a) art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT poprzez odmowę jego zastosowania,
- b) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne zanegowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego,
- c) art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez nieuwzględnienie domniemania wiary publicznej rejestru:
- - przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w art. 17 KRS poprzez nieuwzględnienie domniemania wiary publicznej rejestru.
Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt l) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to
Wskazanie i uzasadnienie podstaw-kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne.
Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 P.p.s.a. podstawach.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał jako naruszone przepisy art. 145 § 1 pkt l lit. c) P.p.s.a. związku z art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 17 ustawy o KRS poprzez nieuwzględnienia domniemania wiary publicznej rejestru.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę Sądu I instancji,że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie nie potwierdziło faktu dokonania przez skarżącą spółkę zapłaty kwoty wykazanej na fakturze dokumentującej transakcję sprzedaży nieruchomości przez spółkę J. na rzecz spółki A. Dokonane w rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne, przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowią wręcz dowód uwzględnienia domniemania wiary publicznej rejestru, o której stanowi art. 17 ustawy o KRS. Zgodnie bowiem z wynikającymi z KRS zapisami dotyczącymi Prezesa Spółki J., przeprowadzone czynności miały na celu ustalenie, czy S. J. - według KRS aktualny Prezes Spółki J. - otrzymał zapłatę z tytułu sprzedaży Spółce A. nieruchomości.
Wobec ustalenia, że osoba podpisująca się z ramienia spółki J. pod dowodami KP nie była S. J. zasadnie przyjęto, bez obalania domniemania wiarygodności publicznej KRS, że działania osoby posługującej się nazwiskiem S. J. nie mogą wywołać skutków prawnych. Podpis bowiem osoby nie będącej według danych wynikających z KRS prezesem spółki A. nie stanowi dowodu potwierdzającego dokonanie zapłaty przez na rzecz spółki J. z tytułu nabycia przedmiotowej nieruchomości.
Powyższe ustalenia faktyczne nie tylko nie zostały skutecznie zakwestionowane, lecz wręcz potwierdzone przez autora skargi kasacyjnej.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji ocenił, że nieuregulowanie w całości kwoty z wystawionej faktury VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości skutkuje zakazem odliczenia podatku należnego w niej ujętego, a to zgodnie z art. 88 ust.3a pkt 2 ustawy o VAT.
Uznając,że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw,Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 orzekł jak w sentencji.